Twitter Facebook Inspire Media Medema boeken bij Jongbloed
Kijk: medema is zichzelf weer, nu ook virtueel!
Welkom op mijn website, hier laat ik me graag vinden! - en ook in het gewone leven, trouwens. Ik ben Henk Medema, uitgever digitale media bij Inspire Media, theologisch onderzoeker, spreker. Hou van lezen en hardlopen (maar zelden tegelijk), en van Jezus, en van mijn vrouw Tineke, mijn kinderen en kleinkinderen. Let's be in touch!
Lees mijn blog en volg me op twitter.
Henk Medema
05
MAY

Een nieuw verleden

Vierentwintig lentes was mijn moeder oud, toen op 17 april 1945 de Canadese tanks met oorverdovend geraas Apeldoorn binnen rolden als bevrijders. Elk jaar op 5 mei, ook in 2015, kan ze het verhaal nog steeds in geuren en kleuren navertellen.
Dit jaar worden we, voor mijn gevoel meer dan ooit, geconfronteerd met de nogal verwarrende vraag: stel je voor… Als je er zélf bij geweest was, hoe zou je dan die moeilijke keuzes gemaakt hebben? In m’n jeugd dacht ik fier: natuurlijk zou ik ‘goed’ gekozen hebben!
Ian Buruma, lid van ‘mijn’ na-oorlogse generatie, heeft zich dit jaar in zijn 4-mei lezing verplaatst in de vaak bizarre gevoelens en overwegingen van de generatie die tóen moest kiezen, in de jaren ‘40-’45 - en hij eindigt met een oproep tot veel meer bescheidenheid.
De veertienjarige Isa Hamerlinck las bij de dodenherdenking op de Dam haar ontroerende gedicht voor ‘Het blijft maar komen’ - dezelfde vragen. Bij Pauw zat ‘s avonds Jeanne Diele-Staal, die ik met-verhaal-en-al goed ken, dochter van een NSB-vader, die vertelde hoe het voelt als een ánder voor je een verkeerde keus heeft gemaakt. En bij de dodenherdenking in Wijk bij Duurstede vertelde ds. Rebecca Onderstal het ontroerende persoonlijke verhaal over haar opa, het staat nu op haar blog.
 

Wij, mensen van na de oorlog, weten het niet meer zo zeker, of we wel de goede keus gemaakt zouden hebben. Dat komt misschien wel omdat we (sinds wanneer precies, eigenlijk?) in een soort Derde Wereldoorlog terecht zijn gekomen. Straks kunnen mijn vrouw en ik op de fiets stappen, als we willen, en in het Oranjepark meedoen aan het bevrijdingsfeest. Mijn moeder kan de plekken nog aanwijzen waar het Duitse gezag de lijken van vermoorde verzetsstrijders hadden neergelegd, met bordjes erbij: ‘terrorist’; ze ging kijken, en zag haar buurman dood op straat liggen. Maar dat is zeventig jaar geleden. Nu heb ik een smartphone op zak, waar ik elk moment via de social media het laatste nieuws volg over Boko Haram, IS, Jemen, bootvluchtelingen die verdrinken, dramatische tonelen op de landroute naar Europa. In hetzelfde Apeldoorn worden straks, begrijpen wij, honderden mensen gehuisvest uit onder andere Syrië, Ertrea en andere landen: christenen.  Dat is niet ver. Dat is dichtbij. Daar moet je wat mee.
Morgen komt een journalist van De Stentor mijn moeder interviewen, want zij is een van de weinigen die nog leeft met veel echte herinneringen. Mijn kleinkinderen zijn dit weekend in Berlijn geweest; hun ouders hebben het allemaal niet meegemaakt, hun grootouders ook niet, maar het werden heel serieuze gesprekken over oorlog, onrecht, verdrukking.
Volgende maand word ik vijfenzestig, en ik kan een heel stukje terugkijken. Eerlijk gezegd: wat zou ik de dingen vaak anders gedaan willen hebben!
Temidden van de theologische werken in mijn kast staat het boek van de Amerikaanse hoogleraar Miroslav Volf: ‘Een nieuw verleden: omgaan met herinneringen in een gebroken wereld’. Zijn worsteling met zijn eigen geschiedenis ligt eraan ten grondslag: hij is opgegroeid in de Balkan, in Kroatië. Ik ga het hier niet samenvatten, dat kan niet. Maar vanmorgen begin ik deze bevrijdingsdag 2015 met een verlangen en een gebed om een nieuw verleden. Jawel, dat kan God zéker geven als wij ons ervoor open stellen.
 

TwitterTwitterfeed @medema

RT @DiederikSmit: 'Fuk de koning' klinkt eigenlijk een beetje als een prentenboek van Annie M.G. Schmidt.
Mijn moeder (94) geassisteerd bij een interview dat @ds_Apeldoorn #DeStentor met haar had over de oorlog - ze had een helder verhaal 😀