Twitter Facebook Inspire Media Medema boeken bij Jongbloed
Kijk: medema is zichzelf weer, nu ook virtueel!
Welkom op mijn website, hier laat ik me graag vinden! - en ook in het gewone leven, trouwens. Ik ben Henk Medema, uitgever digitale media bij Inspire Media, theologisch onderzoeker, spreker. Hou van lezen en hardlopen (maar zelden tegelijk), en van Jezus, en van mijn vrouw Tineke, mijn kinderen en kleinkinderen. Let's be in touch!
Lees mijn blog en volg me op twitter.
Henk Medema
23
NOVEMBER

Eeuwgheidszondag op aarde ('As It Is In Heaven')

Een film van tien jaar oud, zouden we die nog wel gaan bekijken? Vaag herinnerde ik me er iets van gezien te hebben, maar bij het kijken merkte ik al gauw dat het maar heel fragmentarisch moet zijn  geweest, vermoedelijk tijdens een intercontinentale vlucht. Nu, bij het écht zien van As It Is in Heaven (Kay Pollak, 2004) deed het me heel wat. En toen er zondag, in de dienst waarin ik voorging, een voor mij nog onbekend lied verscheen, toen móest ik het wel even kwijt in de preek (waar het trouwens ‘toevallig’ al een plaatsje had gekregen). Dit was het, lied 753 van Opwekking, waarvan het refrein luidt:  ‘Als een liefdeslied is hier mijn leven, een melodie van vreugde en pijn. En ik bid U, Heer, dat heel mijn leven een symfonie voor U mag zijn.'
Hoofdpersoon van de film As It Is in Heaven is Daniel Daréus. We krijgen eerst een jeugdbelevenis te zien, waarin hij wordt afgetuigd door een leeftijdsgenoot. Dan komen er beelden uit zijn volwassenheid. Hij is een een wereldberoemde dirigent geworden, maar krijgt een hartaanval; hij wordt afgekeurd, wat voor hem reden is terug te gaan naar Zweden. Daar gaat hij weer wonen in het dorp waar hij was opgegroeid. Na korte tijd kloppen de leden van het kerkkoor aan zijn deur met de vraag of hij niet hun dirigent wil worden. Zo gebeurt het.
 

Wees gerust, voor echte spoilers hoef je niet te vrezen. Wat me trof in de film, was ten eerste de doodnormale, doorsnee populatie van het geïsoleerde Zweedse dorpje waar we de dirigent nu zien wonen en werken. Al die karakters. Een lutherse predikant die zich in het begin vriendelijk en open opstelt, maar die steeds meer hypocriete karaktertrekken gaat vertonen. Dezelfde jongen die Daniel vroeger had afgerost en die nu z'n eigen vrouw blijkt te mishandelen. Een variatie van verschillende mensen met al hun goede en slechte, vrome en goddeloze, lieve en kwaadaardige eigenschappen die zomaar bij jou en mij in de straat zouden kunnen wonen.
En wat me vervolgens trof, was de manier waarop Daniel zijn koorleden persoonlijk én gezamenlijk begeleidde. Allerlei heel verschillende mensen - maar ieder, zo legde de dirigent uit, heeft zijn eigen grondtoon. Die moet je ontdekken. En dan pas kun je jezelf zijn, en dan heb je pas de basis van de harmonie die je wilt bereiken in een koor. En samen breng je een symfonie voort.
Er zit veel meer in de film, met vaak ontroerende en ook humoristische momenten - maar dat kan ik nu niet allemaal vertellen. Het meest wezenlijke van een mens ligt diep in z'n hart. Vaak verborgen. Het moet tevoorschijn worden geroepen door een zangleider, die je aanspoort om te blijven zoeken. En om de goddelijke muziek ten gehore te kunnen brengen, moet er een mengsel zijn van velerlei tonen.
Heerlijk dat elk mens incompleet is! Prachtig dat God uit een man en een vrouw harmonie tevoorschijn kan ‘toveren’ in een huwelijk. Indrukwekkend hoe een gezin met alle lek en gebrek, frictie en vreugde, vrede en pijn muziek kan voortbrengen. Ongelooflijk hoe in een kerk, in een gemeente van gelovigen, alle kleuren en klanken, alle verdrietigheden én alle vaardigheden door God bijeen kunnen worden gevoegd, om samen in deze wereld iets zichtbaar te laten worden van de nieuwe schepping.
Onderweg naar huis voelde ik me zeer onvolmaakt - terugdenkend aan die broeder die ik even een hand had gegeven, maar die met zware huwelijksproblemen kampt. En die jonge vrouw die zo blij was met haar nieuwe uitdaging in de zending: had ze niet wat extra bemoediging mogen hebben? En dan de begrafenis van die jonge theologiestudent, gisteren: wat voel je je verslagen en machteloos.
Whatever. Incompleet - maar ik ga door met zoeken naar die grondtoon. En onze grote Koorleider gaat er vast wel mee verder, met die coaching in de harmonie van de nieuwe schepping. Het oude gaat voorbij, het wordt allemaal nieuw. Zoals in de hemel, zo ook op aarde.
 

TwitterTwitterfeed @medema

RT @Marjanneke76: Creatieve verwerking van de achterpagina van @eovisie van een paar weken geleden #jes58 http://t.co/oyKiLU0JwO
RT @vanrietschoten: 'Je verkoopt boeken, maar eigenlijk geef je liefde door...' #gedicht van @Anne_Vegter Dichteres des Vaderlands http://t…
RT @RalphKleingeld: Ik heb dus net op @medema geboden: Slaaf voor een Dag. #goedinitiatief Waarom? Hierom: http://t.co/Xf2YuCSeNw Wie volgt…