Boeken lezen
God: bewegend, bewogenBoeken lezen
PERSOONLIJK
Welkom in mijn studeerkamer! Hoeveel boeken hier staan, dat weet ik eigenlijk niet, het zal vast wel in de duizenden lopen. ‘Heb je die nou ook allemaal gelezen?’ is een standaardvraag van bezoekers. Ik citeer dan wel eens Okke Jager, die op die vraag (naar men zegt) gewoonlijk het antwoord gaf: het zou niet best zijn als ik er niet minstens zoveel gelezen had! Aan dat soort geronk doe ik niet.
Welke boeken hebben een speciale plek in mijn kast en in m’n hart? Welke zijn er beduimeld en versleten? (De meeste boeken lees ik geen tweede keer, omdat mijn geheugen me meestal niet toelaat er nog eens op dezelfde manier van te genieten.)
Ontspannende boeken. Alle zeven delen van Godfried Bomans, WERKEN, staan bovenin de kast, en de circa vijfduizend bladzijden daarvan heb ik er niet een overgeslagen. In dezelfde, licht ontspannen en tóch serieuze sfeer valt de Britse auteur G.K. Chesterton, van wie ik ook heel wat heb staan. Charles Dickens idem, maar diens werk is anders, dieper, scherper.
Literatuur. Een mer à boire, een zee om te drinken, en te weinig tijd. Fjodor Dostojewski, hoe somber ook, een ondoorgrondelijk diepe auteur. Willem Jan Otten, een prachtig mens wiens christen-zijn door zijn latere werk heen straalt. Ook een intrigerend auteur als J.M. Coetzee. Iris Murdoch. Umberto Eco, om zijn gecombineerde eruditie en ironie.
Verhalend epos waarop ik verzot ben, auteurs van wie ik ook bijna alles gelezen heb, zijn J.R.R.Tolkien, C.S. Lewis, en de Harry Potter boeken van J.K. Rowling. (Ach! Sommige christenen heffen nu een waarschuwende vinger op, maar serieus, dit zijn echt boeiende boeken!)
Zou je niet alleen christelijke boeken moeten lezen, als uitgever van christelijke boeken? Nee. Maar het zal je niet verwonderen dat ze een groot contingent in mijn boekenkasten beslaan. Ik kan ervan genieten om me af en toe terug te trekken met geloofsopbouwende boeken van mensen uit vroeger tijden als C.A. Coates en A.W. Tozer, maar ook recentere auteurs als Henri Nouwen, Dallas Willard, Eugene Peterson. Spiritualiteit. Maar die geestelijkheid mag ook best een beetje (boel) radicaler zijn, zoals dat te lezen is bij Floyd McClung, Greg Boyd, Brian MacLaren. Wat niet altijd betekent dat ik het helemaal eens ben met wat ze beweren, maar het is niet verkeerd om stevig heen en weer geschud te worden.
Op het gebied van theologie geldt dat laatste ook van auteurs die ik niettemin heel graag lees, zoals de pas overleden Clark Pinnock, de Nederlandse smaakmaker Bram van der Beek, en denkers als Miroslav Volf, Kevin VanHoozer, Marva Dawn, Jamie Smith (lees zijn recente boek Thinking in Tongues: Pentecostal Contributions to Christian Philosophy – de titel alleen al doet je glimlachen!). Maar ook denkers over wereldzending en christendom als Darrel Guder, Philip Jenkins, Lamin Sanneh, Alan Hirsch)
Grondleggers op het gebied van de filosofie? In de afgelopen jaren ben ik door de formidabele boeken van Charles Taylor heen gekropen (Sources of the Self, A Secular Age). Maar ook Nick Wolterstorff, Alvin Plantinga, en tal van Nederlandse auteurs vanuit de lijn van de reformatorische wijsbegeerte.
Zijn dit alle boeken? Tuurlijk niet. Lang niet. Apologetiek, psychologie, sociologie, politiek – er zijn nog veel meer dingen waar ik geen fluit verstand van heb en dus maar veel over lees. Maar dit moet geen ego-document gaan worden. Daarom tenslotte: het ene Boek dat altijd weer vér boven mijn eigen gedachten uitstijgt. Het boek der Boeken. In tientallen vertalingen staat het bij me op de plank, dit éne BOEK, Gods boek. Een dag zonder dat unieke boek is een stukje woestijn. Het liefst lees ik elke dag een stukje in de oorspronkelijke grondtekst, het Hebreeuws van het Oude en het Grieks van het Nieuwe Testament. Daar word ik een heel klein mannetje bij. God wordt er groter van. En zo moet het ook.
mr Henk P. Medema
Je kunt met hem lezen en schrijven
