Gewoon van Jezus houden

Op deze vroege zondagmorgen, terwijl de zon schijnt over de besneeuwde velden van Vaassen, ziet alles er schitterend uit. Toch waren er genoeg ernstige en zorgelijke dingen om voor te bidden, vanmorgen, en zojuist hoor ik (via de mail) van een vriend over een zware teleurstelling. Wat gaan we doen vandaag? Tobben, of lofprijzing? Mijn voornemen is: het eenvoudig te houden. Nog voor het ontbijt vraag ik eerbiedig aan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest of Zij bij me willen komen, bij ons trouwens. Zo'n dertig, vijfendertig jaar geleden ben ik voor het eerst een bergklimtocht gaan maken. Het was in de Franse Jura, en we werkten er in internationale jeugdkampen. (Eén van mijn metgezellen in de bergen was mijn huidige collega Hans Arentsen, het kan raar lopen!) Wat een ongelofelijk panorama, wat een schitterende tocht, naar de top van de Suchet, bij Yverdon. En toch: zwaar. Zweten. Maar zou je dat nou 'tobben' noemen? Kom nou. Wat wordt het vandaag, en de rest van de week. Misschien wel: zweten. Wie weet: zwaar. Maar tobben, nee. Dat kan mensen wel eens overkomen, en daar wil ik niet licht over denken - en toch is het niet het normale christelijke leven. Ik hoop dat ik vandaag gewoon van Jezus mag houden. Zoals Titus Brandsma in Dachau de woorden van Bernard van Clairvaux herdichtte: O Jezus, als ik U aanschouw dan leeft weer, dat ik van U hou en dat Uzelf mij ook bemint nog wel als Uw bijzond're vrind. Geplaatst: zondag, 6 maart 2005
mr Henk P. Medema