Welkom in mijn studeerkamer! Hoeveel boeken hier staan, dat weet ik eigenlijk niet, het zal vast wel in de duizenden lopen. ‘Heb je die nou ook allemaal gelezen?’ is een standaardvraag van bezoekers. Ik citeer dan wel eens Okke Jager, die op die vraag (naar ... lees verder

Dagelijks overlijden er mensen. Maar elk sterven is uniek. Samengeweven levens worden nu uit elkaar gerukt. Het sterven van je man of je vrouw is helemaal moeilijk. Je partner is weg. Gevoelens van verlating en verlies kunnen je overweldigen. Misschien word je ongevraagd ook overvallen door gevoelens van schuld en spijt. Misschien kan dit boek helpen om je gedachten te ordenen, als je alleen bent achtergebleven. De contouren van de rouw zijn voor ieder mens uniek. Het is niet makkelijk, verdriet is een drempel, maar er is geen andere keus: je moet over de drempel van het verdriet. Dat is een hoge barrière, en soms denk je: dat lukt nooit.
Misschien zouden een man en een vrouw die hier beide doorheen gegaan zijn in staat zijn jou (of vrienden van je, die in zulke omstandigheden zijn) helpen om de gedachten te ordenen.

De openhartige manier waarop Susan Zonnebelt-Smeenge en Robert de Vries over hun eigen rouw-ervaringen vertellen, maakt het abstracte proces van rouwverwerking tot een gebeuren van vlees en bloed. Beide schrijvers dagen de lezers uit hun verdriet te verwerken zonder de pijn uit de weg te gaan, en in het besef dat God een Metgezel is in deze pijnlijke genezingsprocessen.
'Zo diep, zo waar, zo praktisch, zo eerlijk, en zo wijs dat het zeker alle zeer zal helpen die pijnlijk een weg zoeken door het dal van verlies', zegt Lewis B. Smedes, emeritus hoogleraar theologie en ethiek aan Fuller Theological Seminar
Robert de Vries is hoogleraar aan Calvin Theological Seminary in Grand Rapids, Michigan (USA), en Susan Zonnebelt-Smeenge is klinisch psychologe in dezelfde stad. Ze verloren beiden hun huwelijkspartner door de dood, en zijn daarna met elkaar hertrouwd.
Van rouwklacht naar reidans

Ik moet dansen voor Gods aangezicht, zeggen ze,
hoewel mijn hart is beladen met verdriet.
Ik moet genieten van Gods genade, zeggen ze,
hoewel mijn leven verscheurd is van pijn.

Mijn partner is gestorven.
Dit is de donkere nacht van mijn ziel.
Dagen en maanden dringen zich op,
avonden en morgens slepen zich voort.

Mijn verdriet is groot; mijn ziel roept uit:
O God, waarom ik? Waarom ik?
'Niet jij, mijn kind. Niet jij.
Je man, je vrouw is overleden. Niet jij.

Ik gaf je leven. Ik gaf je blijdschap.
Ik kan dat opnieuw geven.'

Sabbat

Rust nu, en begin opnieuw.
De zon is lichter, ietsje lichter.
De pijn van het graf wordt de kracht
van de genade.

Stap voor stap bewerkt God zijn wonder.
'Je zult weer dansen, mijn kind.
Je zult weer dansen.'

U, o God alleen, kunt
mijn rouwklacht veranderen in reidans.