Boeken lezen

 Welkom in mijn studeerkamer! Hoeveel boeken hier staan, dat weet ik eigenlijk niet, het zal vast wel in de duizenden lopen. ‘Heb je die nou ook allemaal gelezen?’ is een standaardvraag van bezoekers. Ik citeer dan wel eens Okke Jager, die op die vraag (naar ... lees verder

"Hij was een vroom man."
Handelingen 10:2
In deze geschiedenis leren we hoe persoonlijk God met mensen omgaat. Deze Romeinse Cornelius heeft God waarschijnlijk in Israël leren kennen en... lees verder

Teleurgesteld in God - titel van een boek van Philip Yancey dat we onlangs hebben herdrukt – is nog maar een heel zwakke uitdrukking voor het mengsel van ongeloof, verdriet, wanhoop en woede dat zich in mensenharten vormt als reactie op de aardbeving in Haïti. In Nederland gingen we die dinsdag nog éven door met gepier en gemier over onze kleingeestige politiek, want er was bijna een kabinetscrisis. Ik zat televisie te kijken, maar probeerde ook de gebeurtenissen op Haïti via Twitter te volgen. Je werd overstroomd door berichten. En het gaat maar door. Is dit een nachtmerrie van een week? Anderhalve week? Een maand? Wanneer zal dit voorbij zijn? – vraagt een journalist in Port-au-Prince. De lijken stapelen zich letterlijk op, en gaan rotten in de tropische temperaturen.

Waar is God? Het is nogal makkelijk om te zeggen dat Hij de hele wereld in zijn hand houdt. Wie durft zondagmorgen nog uit volle borst mee te zingen ‘De Heer regeert… de aarde beeft?’ Het is allerminst een ‘verklaring’ als we (zoals een Nederlandse evangelische journalist zei) beweren dat God de wereld niet regeert, maar Satan. Alsjeblieft zeg! Een wereld wat Satan de hoogste autoriteit is, dat is zelfs de hel niet eens, want daar wordt hij gebonden.

Bij de opname van het radioprogramma DEZE WEEK stelde Andries Knevel ons als panel-leden een vraag. Wat zou je antwoord zijn op de volgende vraag (die hem in een tv-actualiteitenprogramma inderdaad was gesteld): vertel nu eens in dertig seconden wat God te maken heeft met deze gebeurtenissen. Dertig seconden droge theologie, dat kun je toch niet met droge ogen doen?

Dit is (toevallig…) ook het begin van de Week van Gebed in Nederland. Nu is bidden niet de christelijke activiteit waarin ik zo geweldig goed ben, maar ik kan het nu niet helpen; wat kun je anders dan vroeg opstaan, de nieuwste berichten lezen, en verder bidden? Vanmorgen heb ik dat maar weer gedaan.  Veel verder kom ik niet dan tot een ‘Heer, waarom laat U dat nou gebeuren?’ Dertig minuten bidden (of zo, of twee keer zoveel, whatever) is nóg niks, maar het is in ieder geval beter dan in dertig seconden Gods macht (of almacht? of onmacht?) proberen te verklaren. Met alle huizen, hutjes, gebouwen, winkels, paleizen in Port-au-Prince moeten toch wel onze theologische bouwwerken ook instorten.

De hulpverlening komt, zeggen ze, op gang, maar wordt zwaar gefrustreerd door gebrek aan infrastructuur, en de eerste tekenen van volkswoede en opstand. Heel begrijpelijk (afgezien van de harde kern van criminaliteit) in deze afschuwelijke omstandigheden, waarin alleen al het gebrek aan water mensen gek maakt van dorst. Maar waar is uitkomst? Wie regeert? Wie kan alles in handen nemen?

Op Twitter volg ik ook de berichten van gebed vanuit Haïti. Op de dag dat het allemaal gebeurde, op de ochtend toen de omvang van de ramp en de puinhopen tot het besef van de mensen ging doordringen, kwamen er ook groepen op straat bijeen om te bidden, en zelfs te zingen. (Een kwart van de Haïtiaanse bevolking is evangelisch christen!)

Ik kan er met m’n verstand niet bij, deze surrealistische wereld op zeven uur vliegen van hier, terwijl wij hier gewoon doorleven en ik zelfs de verjaardag van mijn vrouw ga vieren (dank, dank voor de felicitaties!). Toch vermoed ik waar God is: dichtbij gewonde harten die Hem aanroepen. Bereikbaar voor zwakke, kapotte, stervende mensen. Dat is mijn gebed: dat deze bitter schreeuwende mensenharten Gods hart mogen vinden. En niet teleurgesteld worden.

Geplaatst: zaterdag, 16 januari 2010
mr Henk P. Medema