Hartstochtelijk leven
Daniel de Wolf over Thugz Church
Boeken op titelOpen wereld, open kerk?
PERSOONLIJK
Bijna iedereen had het boek al gelezen van Franca Treur, ‘Een dorsvloer vol confetti’ – ik nog niet, en die slag moest ik dus inhalen. De Zeeuwse atmosfeer was herkenbaar. Ook de gesloten wereld (ik was gewaarschuwd dat echt niet álle gereformeerde gemeenten zo zijn!), niet omdat ik dezelfde denominatie van binnen kende, maar wél de gesloten omgeving. Toch was het boek niet echt zo donker en zo diep als lezers me hadden gezegd. De hoofdpersoon beweegt zich tamelijk lichtvoetig door de sombere schaduwen heen, en de slotscène met de confetti op de dorsvloer wekt eigenlijk geen verwondering meer.
Gesloten. Of open? Moeten we de wereld afsluiten? En de kerk? Moet een kerk stevig Heras-hekwerk hebben, winddicht zelfs, tegen alle wind van leer? Of moet een kerk er anders uitzien? Het was niet mijn beurt in het radio-programma DEZE WEEK om mee te discussiëren over dominee Klaas Hendrikse. Andries Knevel had drie PKN’ers opgeroepen, en dan tel ik eventje niet mee. Klaas Hendrikse heeft, zoals bekend, gezegd dat God niet bestaat, maar gebeurt. En nu is het besluit gevallen dat de procedure tegen hem niet zal worden voortgezet. Voorshands wordt er geen hek geplaatst. Dit mag je dus zeggen, in de PKN zal niemand je dat verbieden.
Wat ik bij Hendrikse moeilijk kan volgen, is zijn theologie. Maar wat ik absoluut niet kan begrijpen, is hoe iemand die God liefheeft, ooit zoiets kan zeggen, en hoe daarover überhaupt discussie mogelijk kan zijn. Wat was ook weer het eerste gebod, en het tweede, daaraan gelijk? Waar moesten we ook weer met grote eerbied in de allereerste plaats naar luisteren? Sjema Jisraeel, hoor, Israel – de Heer is een enig God, je zult de Heer, je God, lief te hebben met je hele hart, je hele ziel en je hele verstand, en je naaste als jezelf.
Stel je voor dat ik van mijn vrouw, na 37 jaar huwelijk, zeg: ze bestaat niet, ze gebeurt. Kun je zoiets in alle ernst zeggen, en toch van haar houden? Waaraan kunnen wij zien dat Klaas Hendrikse God liefheeft?
Zonder veel diepere gedachten dan het vieren van onze trouwdag – wat me een alleszins oirbaar feestje lijkt – bezochten wij in Lage Vuursche de Ernst-Sillem Hoeve, vroeger (bijna veertig jaar geleden) een plek waar wij weekend-conferenties voor jongeren bezochten. Nu is het gebouw een hotel geworden. Er is nogal wat vertimmerd, bijgebouwd, vernieuwd; maar we wezen elkaar op de schuine balk die zich op de bovenverdieping bevond: weet je nog? Die balk was niet veranderd, die kenden we nog.
Iets dergelijks is er gebeurd met de wereld, kijk maar eens terug zover als je kunt: tien, twintig, dertig, veertig jaar. De grote, wijde wereld is veranderd. Je levenswereld is veranderd, net als dat gebouw, heel wat groter geworden, vernieuwd, misschien luxueuzer, misschien juist ook wel niet. Toch: best kans dat hier en daar nog een balk onveranderd is gebleven, bijvoorbeeld in je oog, of een splinter…
Wat mag er veranderen in de kerk? Balken en splinters die in onze ogen zitten. Wat mag nooit en te nimmer veranderen in de kerk?
Intussen heb ik de lectuur voltooid van het proefschrift van dr. Johan Roeland over de evangelische jongerenbeweging. Selfation is de term die hij heeft bedacht om deze geestelijke stroming in een enkel woord te vatten: een hoge mate van vrijheid voor je subjectieve zelf. Als je maar vasthoudt aan de kern van het christelijke geloof. Nee, nu doe ik aan Roelands betoog toch geen recht, maar dat kan ook niet met een dissertatie van een paar honderd bladzijden.
Vind je het goed dat ik m’n eigen simpele visie wél even zo formuleer? Vasthouden aan de kern: God liefhebben boven alles, en je naaste als jezelf. Christus Jezus in onvergankelijkheid liefhebben, waar de Brief aan de Efeziërs in het laatste vers mee eindigt. Anathema voor degenen die Hem niet liefhebben. Ik kan in niemands hart kijken, maar dit lijkt me wel de grens.
Geplaatst: zaterdag, 6 februari 2010mr Henk P. Medema
Vijf olifanten in een porseleinkast
'Vijf olifanten' van Willem J. Ouweneel
