Kiekeboe en Gods onvoorwaardelijke liefde

 Dit is een spelletje dat bijna iedereen wel heeft gespeeld: kiekeboe. Je doet het met kleine kinderen, van ongeveer een half jaar, en succes is gegarandeerd: even wegduiken, een doek over je hoofd doen, je verstoppen achter een deur, en dan weer tevoorschijn komen. ... lees verder

"Ik ben Jezus die jij vervolgt."
Handelingen 9:5
Verbijsterend, dat moet het voor Saulus zijn geweest: heeft hij werkelijk de Messias vervolgd? Hij kende de Schriften zo goed, was zo'n ijverige... lees verder

 Schuin achter demissionair minister Piet Hein Donner zat ik in de skybox van het Gelredome, tijdens het relatieprogramma van de EO-jongerendag.  Terwijl de muziek en zang van Kees Kraayenoord met donder en geweld zelfs de uithoeken van het stadion bereikte, zong hij er voor mij hoorbaar boven uit: ‘Geloofd zij God met diep ontzag / Hij overlaadt ons dag aan dag / met zijne gunstbewijzen’. Dit is Nederland, bedacht ik. Dit kan hier, het gebeurt hier. Even later, toen de muziek nóg luider door de boxen dreunde, hoorde ik Donner niet meezingen bij HOW GREAT IS OUR GOD – maar dat hindert niet, want het wás wel zo en het is zo.

Nog weer later, bij het zingen van ‘o, no, You never let go!’ stelde Kees voor elkaar maar een hand te geven (‘ja, toe maar, ook dat zweethandje!’): ‘dit is de hand van God, zó laat God zijn machtige hand voelen, door de hand van zwakke mensen. Wij, jullie, zijn de handen en voeten van Jezus’.

Het was weer zover. Het gebeurde weer. En het went nóóit (fluisterde een vriend naast me mij in), die uitverkochte tent in Arnhem, dertigduizend-plus jongeren. Een spetterende en gelikte show, maar ook: 30.000 mensen die deze stralende zaterdagmiddag zonder aarzeling binnen gingen zitten. Zingen. Bidden.  En jawel, ze werden echt stil van de woorden van Tiemen Westerduin.

  Even komt God heel dicht bij. Ik weet wel dat je daarvoor die tienduizenden en dat Gelredome niet nodig hebt. Twee of drie, in een verlegen stilte woorden zoeken, de nabijheid van de Heer verkennend, is ook al genoeg. ‘Waar twee of drie bijeen zijn in mijn naam, daar ben Ik in hun midden’, zegt Jezus. Het gebeurde trouwens ook, op die zaterdagmiddag. Tiemen bracht zijn onoverzienbare publiek – als je daar staat te preken, kun je niemand meer in de ogen kijken, denk ik – tot stilte. Confronteerde ze met Zacheüs, het mannetje dat alles had en alles kon betalen, maar niet wist hoe hij iemand kon zijn, tot Jezus hem zichzelf en de relatie met de Heer liet vinden. Het bijbelverhaal werd nog een beetje uitgesponnen, want Tiemen nam ons een paar dagen verder mee, tot in Jeruzalem, tot bij Golgotha. Waar vermoedelijk Zacheüs ook gestaan kan hebben, in verbazing vermoedend wat dit verschrikkelijke, heerlijke geheim was: Jezus houdt van mij.

Toen Tiemen vroeg om te gaan staan als je bij Jezus wilde horen (of dat opnieuw wilde), kon ik van bovenuit overal jonge mensen overeind zien komen. Kon ik in hun hart kijken? Nee, natuurlijk niet, da’s maar goed ook. Laat het maar tussen Jezus en hem of haar of iedereen blijven. Maar indrukwekkend was het. Ik moest even wat wegslikken.

Bij de uitgang werd ik weer staande gehouden, door nóg een goede vriend. Die bleek in Amerika, in Atlanta, op een conferentie Francis Chan gehoord te hebben, de auteur van Crazy Love, TE GEKKE LIEFDE, en was daar enorm van onder de indruk. Zie je nou wel! – dacht ik, me naar de uitgang spoedend. Niet: zie je nou wel, goed boek van ons, sorry. Maar: zie je nou wel, de liefde van Jezus. Te gek.

Geplaatst: zaterdag, 5 juni 2010
mr Henk P. Medema