Henk Medema
09
MARCH

Aswoensdag en biddag

De kerkelijke traditie waarin ik ben opgegroeid was die van wantrouwen jegens elke kerkelijke traditie. (Zo was dat in de ‘vergadering van gelovigen’: de liturgie in onze bijeenkomsten was, in dezelfde geest, ook een principe dat er geen liturgie mocht zijn; we hadden zelfs geen naam, en onder die naam stonden we bekend…) Van Aswoensdag wist ik dus maar weinig. Van de Biddag voor het gewas had ik hooguit een vaag vermoeden. Vandaag, op 9 maart 2011, beleven we ’t allebei. Tegen traditie heb ik geen weerstand meer, zoals vroeger. Tenslotte is het in letterlijke zin alleen maar het van de ene hand in de ander overgeven van iets kostbaars. Tegelijk wil ik me ten volle, met alle helderheid bewust zijn wát me nu eigenlijk in de handen wordt gestopt. En als ik het goed zie, is het een prachtige combinatie.   Aswoensdag: de basis van geloof. Het was een as-ritueel, oorspronkelijk gebaseerd op de gedachte van het wegsturen van zondaars uit de kerk ter boetedoening. De priester gooide as over het hoofd van zondaars, en wees hun letterlijk de deur van de kerk: je mocht pas op het paasfeest weer terugkomen. Gelukkig wordt ik geen minuut vanwege mijn zonden uitgebannen uit de christelijke gemeenschap – het is een levensgemeenschap van pure genade. Maar aswoensdag is nu een teken van verootmoediging. Ze zouden me eigenlijk uit de kerk moeten smijten vanwege heel mijn zondige hart en al mijn zondige daden. Ik mag blijven, wij mogen allemaal blijven - maar met een diep ootmoedig hart.   Biddag: een gebeuren van hoop. De sneeuwklokjes en krokusjes komen nog maar net uit de grond, maar daar kun je niet van eten. Er is nog niets waar je van eten kunt. Wij buigen ons voor God, niet alleen in diepe ootmoed, maar ook in hoge verwachting. Niet alleen voor ons dagelijkse brood zal Hij zorgen, maar ook voor zoveel nieuwe geestelijke vrucht die zal opgroeien uit het nu nog dorre, koude land.   Terug naar de basis, naar het oude, naar de kern. Gisteren hoorde ik een nogal apocrief klinkend, maar toch heel aardig verhaaltje. Er was een bijeenkomst van een aantal oosters-orthodoxe bisschoppen. Eén ervan moest zich even verontschuldigen, hij moest even naar het toilet – niets menselijks is zelfs bisschoppen vreemd. Toen hij terugkwam, vroeg hij: heb ik wat gemist? Nee, zei één van de prelaten, je hebt niets gemist, het was allemaal nieuw. Terug naar de prachtige kern. Geloof. Hoop. En de goddelijke liefde, de meeste van alle drie.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief