Henk Medema
03
SEPTEMBER

Authentieke belijdenis: geloof, gesprek en plek. Verhalen.

Zwolle. Belijdenis. Zeker, er is ergens ook een kerk, maar wat verder op de achtergrond, zeggen de vrienden die samen een huiskamergroep vormen. Je ziet ze trouwens (in het ND van zaterdag 27 augustus) ook niet in de huiskamer, maar in de tuin van een gemeentelid. Daar doen ze belijdenis, en in de huiskamer praten ze over God. ‘Dat houdt mijn geloof scherp’, zegt één van hen, Rinze Veldhuizen.

 

‘Het is onze poging om jongeren vast te houden’, aldus ds. Hans Slotman, ‘anders verdwijnen ze uit beeld’.

Je zou er een forse discussie  over kunnen beginnen of op deze manier niet de optie van een eigen kerk-keuze wordt gepropageerd, en of dat wel kán en mág. (Ferdinand Bijzet zegt in deze krant op 30 augustus: je kiest niet voor Christus’ lichaam!) Maar ik hoor in de woorden van Hans Slotman de suggestie van Charles Taylor dat wij leven in een tijdperk van authenticiteit. Echtheid, jezelf zijn, je hart voor elkaar openstellen. Geloofsgesprekken, en waar kun je dat beter doen dan in de huiskamer, of in de tuin? Is geloofsbelijdenis niet juist dit: je hart openen? authenticiteit?

 

Toevallig (nou ja…) dat ik juist nu een verwijzing onder ogen kreeg naar het grote epos van J.R.R. Tolkien, ‘In de Ban van de Ring’. In het eerste deel, De Reisgenoten (p. 221v), terwijl eigenlijk alles nog raadselachtig is, komt dit gedicht voor:

Niet alles schittert wat goud is, niet ieder die zwerft is teloor;

Wat sterk is verkwijnt niet als ‘t oud is, Vorst dringt niet tot wortels diep door.

Uit de as zal een nieuw vuur ontvlammen, Uit de schaduwen ontspringt een schijn;

Vernieuwd wordt het zwaard, het verlamde, De kroonloze zal weer koning zijn.

Lees en herlees dit gedicht. Het zijn kennelijk flarden van een verhaal. Ze hangen samen, en er zijn mensen met wie iets gebeurt. Het doet er op een of andere manier toe, terwijl we niet weten hóe.

In het licht van zulke fragmenten van verhalen is deze ‘belijdenis in de tuin’ eigenlijk veel meer dan een poging om jongeren vast te houden. Taylor zei ook: authenticiteit is veel meer dan een zelfkeuze. Juist de horizon van alle dingen, die bepaal je écht niet zelf, daar bots je tegen op. Daar gaan wij dus ook niet over met onze theologische en kerkelijke tradities.

Wat gebeurt er nu in de huiskamer en in de tuin? Mensen vertellen. Mensen luisteren. En ze ontdekken en verbazen zich: dit doet er toe! Hier raak je Gods horizon, of Hijzelf raakt jou. Hier ben je niet uit op definities, en die vind je ook niet. In de woorden van Hannah Arendt:  ‘True storytelling reveals meaning without committing the error of defining it’ - echte verhalen openbaren betekenis, zonder te vervallen in de vergissing van het definiëren. Theologie is best belangrijk, maar dit is gewoon méér, dieper. Je wordt er stil van: op één of andere manier ben je in de palm van Gods hand. Dit zijn de dingen die ertoe doen,

Je bent wel jezelf, authentiek - maar je merkt juist in die dingen, die je met elkaar uitwisselt, dat je zelf niet de beslissende factor bent: er is een horizon die je GPS definieert. Laat dát nou maar eens gebeuren. (En over www.geloofingesprek.nl zul je vast en zeker nog wel meer horen…)

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief