Henk Medema
29
JULY

De Groote Oorlog en wij: loopgraven, stellingen, principes. En slachtoffers.

Precies een eeuw geleden barstte de Groote Oorlog uit, die wij sinds de jaren veertig van de vorige eeuw kennen als de Eerste Wereldoorlog. ‘Ein frischer, fröhlicher Krieg’, zeiden de Duitsers, toen ze erop uittrokken, richting Parijs. Ze kwamen er nooit. Vijf jaar en zo’n slordige dertig miljoen slachtoffers verder kon de strijd worden afgesloten, en konden de loopgraven worden ontruimd, die gedurende het grootste deel van de oorlog bijna niet van plaats veranderd waren.
Honderd jaar later loop je (zoals ik een tijdje geleden deed) met open mond van verbazing rond over de velden van Vlaanderen, ‘Flanders Fields’, en je wilt het gewoon niet geloven. Jawel, zo deden ze het toen. Dat is er gebeurd. Waren ze gek geworden?
 

In de eenentwintigste eeuw zijn we niet gek, kom nou. Intussen heeft zich wel een halve cirkel van oorlogen om Europa heen gevormd, van Oekraïne via Irak en Syrië naar Gaza, en zuidelijker naar Somalië, Mali, de Centraal Afrikaanse Republiek en Nigeria, Maar dat is nog allemaal een eind weg. Fort Europa zit stevig op slot, ze komen er niet in, al gaan ze d’r dood aan.
En intussen bouwen wij binnen Europa onze eigen loopgraven, bestaande uit politieke en religieuze standpunten die we stevig neerzetten. Over moslims en Joden, de Bijbel en de Koran, katholiek en protestant. hemel en hel, homo- en heteroseksualiteit, samenwonen en scheiden, mannen en vrouwen in het ambt, enzovoorts.
Standpunten, loopgraven. Meningen. Principes. We slaan elkaar ermee dood. (Het is echt toeval dat de man die aartshertog Franz Ferdinand in Serajewo vermoordde, en daarmee letterlijk het starschot voor de Groote Oorlog gaf, Gavril Princip heette…)
Is er dan iets mis met standpunten, opinies, stellingen? Je wilt toch niet beweren dat anything goes? - woorden van Paul Feyerabend, die vaak ten onrechte als samenvatting van ‘het’ postmodernisme worden geciteerd. Nee, daar is niks mis mee. Er bestaat zoiets als waarheid, en principes bestaan óók. Ze moeten alleen niet in beton gegoten worden, maar belichaamd worden in het verhaal van ons leven.
Een klein verhaaltje van Abraham Herschel (geleend van Herwi Rikhof). Er was eens een stadje, waar ze álles hadden wat nodig was. Alleen een klokkenmaker, die ontbrak. In de loop van de tijd kwam het zover dat in het hele stadje geen twee klokken meer gelijk liepen. Sommige mensen bleven eigenwijs volhouden dat hún klok de juiste tijd aangaf. Anderen waren daar op den duur helemaal niet zo zeker meer van, maar gingen toch maar door om hun klok elke dag op te winden - want de wijzers gaven weliswaar niet precies de tijd aan die het wás, maar (zeiden ze tegen elkaar:) het was beter dan niks, ergens in de buurt zat je tóch wel. Uiteindelijk kwam er iemand, een klokkenmaker, die bereid was met de uurwerken aan de slag te gaan. Maar wat bleek: hij was niet meer in staat de mensen te helpen die hun uurwerken niet hadden opgewonden, die klokken waren te verroest.
Het is lastig om je klokken allemaal gelijk te krijgen. Naar men zegt was dat de (letterlijk gek makende) bezigheid van Karel de Vijfde in na zijn troonsafstand in het klooster San Geronimo de Yuste.
Het is, aan de ene kant, nogal pretentieus om met een stalen gezicht de waarheid uit jouw hoge hoed te toveren (hocus, pocus, pilatus…), en te beweren dat jóuw klok de goede tijd aangeeft.
Het is, aan de andere kant, nogal makkelijk om de weg van de minste weerstand te volgen, je nergens meer over op te winden - maar zo raak je wel verroest en vastgelopen in je eigen intellectuele luiheid.
Op een of andere manier geeft het te denken dat wij precies een eeuw na het begin van de Groote Oorlog omringd zijn door een bijna onoverzichtelijke veelheid van ‘kleine’ (nou ja…) oorlogen, die niettemin enorme hoeveelheden slachtoffers eisen en miljoenen mensen op de vlucht doen slaan. En dat wij - misschien geldt dat juist wel voor ons als christenen - ons dringend nodig moeten bezinnen op de loopgraven, stellingen, meningen en principes die we intern, onder elkaar, innemen. Echt waar, er vallen veel, heel veel slachtoffers door.
 

Laat hier een reactie achter



1 Reactie(s):

simonvangroningen
29 jul 2014
Durven wij nog te geloven dat de God van Abraham, Isaac en Jakob via Zijn Woord, de Bijbel, de enig juiste tijd aangeeft. Dat we geloven wat er staat zodat we verwachten wat Hij belooft. Er is wel degelijk een ijkpunt. En ja, de waarheid roept weerstand op en is gevaarlijk om vol te houden. Dat weten broeders en zusters in het MO inmiddels maar al te goed. Kijken zij ook op de verkeerde klok?

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief