Henk Medema
21
DECEMBER

De ontmuring van het christelijke geloof

Een halve eeuw geleden was de kerk een instituut, met muren en een dak (dogma’s, belijdenisgeschriften, ambten), en binnenin zaten de gelovigen. Als sommigen van deze gelovigen verlangden naar meer ‘moderne’ inviduele vrijheid, konden ze óf uit hun dak gaan, ófwel de muren openbreken, of eventueel zelfs allebei. Ze deden beiden, en zo zagen we de vrijzinnige stroming aan de ene kant er uit breken, en de evangelische stroming aan de andere kant. Met de toekomst van vergrijzing en versterving aan de vrijzinnige kant, en met de belofte van herleving aan de evangelische kant. Van die laatste belofte is niets gekomen, zegt Remco van Mulligen, en het zal er ook niet van komen – om de eenvoudige reden dat vrijzinnigheid en evangelicalisme van hetzelfde laken een pak zijn. Te ruim, te open, te breed, zonder muren, dak of fundament. Ziehier mijn ietwat populaire samenvatting van zijn artikel, als ik dat goed begrijp. De moraal van z’n verhaal lijkt te zijn: hou de structuren in stand, hou de muren overeind.   Van Mulligen heeft een punt waar hij waarschuwt voor het gevaar van de individualistische trends van de moderniteit. Dat is evenwel niet de héle evangelische beweging: er zijn ook vrije, ‘ontmuurde’ gemeenschappen met Jezus in het middelpunt die vaak een echt alternatief biedt voor het seculiere postmoderne denken. De vrijzinnigheid, eigenlijk horend bij de ‘ouderwetse’ moderniteit, is inderdaad op sterven na dood. Als je alleen de camera’s laat inzoomen op het evangelicalisme, zie je inderdaad láng niet de herleving waarop je zou hopen. Weer een punt voor Van Mulligen – maar je treft er zeker niet alleen maar een (wat hij merkwaardigerwijze noemt) subjectief christen om aantreft ‘waarbij het geloof in dienst staat van zelfontplooiing, geluk of genezing’. Het is wel een veel meer relationeel geloof, maar dat is wat anders, en dat is goed. Terug naar die muren en dat dak: helpen ze, of moeten we ze kwijt? Het fundament blijft, een ander kun je niet leggen – maar als je een herleving wilt, een beweging richting Christus, staan dan muren heel veel beweging niet in de weg? Verhindert het dak niet een blik naar de hemel? Ik weet best dat er een heleboel mis is met de evangelische beweging. Maar dít is wat – minstens een deel van – de evangelischen goed in het oog hebben gevat: dat er muren weg moeten. Zonder ontmuring van het christelijk geloof is het niet mogelijk naar Jezus toe te rennen. Vergeef me de ietwat populair klinkende uitdrukking, maar het zal een beetje begrijpelijk worden als ik verwijs naar het laatste deel van de klassieke Narnia-reeks van C.S. Lewis, Het Laatste Gevecht, het hoofdstuk ‘Hogerop en dieper naar binnen’. Allen beginnen te rennen op het moment dat ze iets gaan vermoeden van het nieuwe Narnia en van de macht en de kracht van Aslan, de leeuw. Ze rennen hem tegemoet ‘en ze merkten tot hun stomme verbazing dat ze [de ander] makkelijk bij konden houden. (…) Sneller en sneller renden ze voort, maar niemand kreeg het er heet van of werd moe of raakte buiten adem.’ Hoger op en dieper in. Alles wat rondom en in de christelijke kerk als barricade wordt opgeworpen, moet weg. Voor de herleving waar wij naar verlangen, hebben we een forse ontmuring van het christelijke geloof nodig. En de kracht van de Geest die onze voeten snelheid geeft, zónder competitiedrang, eenparig gericht op Jezus.  

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief