Henk Medema
07
APRIL

De toekomst is klein

Er gebeurt wat in deze wereld. De koppen van mega-nieuws buitelen in 2011 over elkaar heen, op de voorpagina’s van de kranten: Japan, het Midden-Oosten, Ivoorkust, nog veel meer. Het is maar goed dat die kranten niet meer aan hun voorpagina’s gebonden zijn. Via het internet en de social media kan in een eindeloze breedte voorzien worden in de behoefte aan verslaggeving. Iets anders is dat onze aandachts-spanne lang niet zoveel kan verwerken. De actualiteit is enorm groot. Tegelijk: in onze cultuur wordt de toekomst steeds kleiner, zegt Lisa Williams, CEO van PlaceBlogger (The Future is Small, http://bit.ly/hli4SP, @lisawilliams). Ze schrijft niet over de media in het algemeen, bijvoorbeeld niet over mijn vak, de boekenbranche, maar over journalistiek. Maar wat ze zegt is belangrijk, en ik ga dat perspectief toepassen op de christelijke media. Eerst over de media-cultuur in het algemeen. Grote media-tychonen hebben nauwelijks meer een voordeel boven duizenden kleine media-activisten. Niet het paleis van Moebarak, maar het Tahrir-plein is het centrum van de macht. De hogepriesters van de grote media-concerns moeten aftreden. Een nieuw priesterschap van alle media-gelovigen dient zich aan. (Waarbij de vraag uiteraard is: naar welke god zullen deze priesters ons leiden?) Het enorme informatieterrein is nauwelijks meer te overzien, of zelfs te googlen, zeg maar gewoon: niet. Je zult beslissingen moeten nemen in de afwezigheid van wezenlijke informatie. Je kunt niet eerst de tijd nemen om complete dossiers te verzamelen, en op die basis volgend jaar een beslissing te nemen. Die tijd ís er niet, de feiten zullen je spoedig hebben achterhaald. Trial & error is de enige mogelijkheid, en kijk dan uit dat je geen grote gokken waagt. Iedere gok kan ook mis zijn. Maak je niet druk over de vraag of anderen hetzelfde doen, want natúúrlijk doen anderen dat, maar: so what? Er zou veel meer gezegd kunnen worden. Dan, vervolgens, over de lastige klus waarvoor wij als christenen in de media staan. Het christendom is ‘een godsdienst van het Boek’ – maar op een heel andere manier dan de Islam of het jodendom. HET Boek, de Bijbel, is niet een container vol informatie. Het is een Boek dat niet verafgood wil worden. Jezus, de centrale Persoon van het Christendom, wordt het Woord genoemd: Gods communicatie in alle breedte en diepte. Niettemin: communicatie staat centraal in het christendom. In de huidige cultuur beleven wij een heel spannend scharnierpunt, maar in het front van Gods koninkrijk komt het er nog meer op aan. Niet door kracht, nog door geweld, maar door mijn Geest – zo staat het in Zacharia 4 vers 6. Twee aspecten - waarvan het éne ook in de seculiere wereld geldt! – gezamenlijkheid en afhankelijkheid. Samen optrekken, meer dan ooit, is het parool in de christelijke media: geen grote machtsblokken tegenover elkaar, maar netwerken met elkaar, community-vorming. Afhankelijkheid: stap voor stap, lettend op de wil van de Heer, vaak zonder brede informatiestromen te vinden, maar wel in diezelfde community de weg van dezelfde Geest zoeken. Voor christenen zou dat vanzelfsprekend moeten zijn – het is evenwel geen vanzelfsprekendheid, maar een geweldige uitdaging. De toekomst is klein.  

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief