Henk Medema
09
AUGUST

Discipelen. Kerk. En dan naar de wereld

Van discipelschap, via geloofgemeenschap, tot uitgezonden worden. Dat is ongeveer de routebeschrijving van de speurtocht die ons, via het centrum van de drie-ene God, voert naar de wereld waarop Hij al zijn liefde richt.
Kunnen we dat ook eenvoudig formuleren? Misschien wel. Ik probeer het in vijf punten, en neem intussen een paar aspecten mee van leiding in de gemeente, over hoe je dat in deze samenhang het beste zou kunnen doen.
 

1. WORDEN
… als Jezus.
Disicpelen ‘maken’ lijkt een gebeuren van één moment. Tjoeps! Bekeerd! En dan ben je een discipel van Jezus.
Nou, nee. Dan begint er een lang traject. Een verhaal dat de Geest in je leven schrijft, en dat jou en mensen om je heen in de komende lange jaren steeds verder verandert. Je zult het zien: dit is de geestelijke basis van groei in de gemeente. Je wordt als Jezus, de Heer, eerst een beetje, dan steeds meer.
Mt10:25, 2Ko3:18
 
2. VERMENIGVULDIGEN
… van één naar twee, van twee naar vier, dan acht, dan zestien, enzovoorts: dertig-, zestig-, hondervoud.
Als discipel ga je richting het middelpunt van de geloofsgemeenschap, de Kerk, en dat centrum is Christus. Maar jij bent gewoon jezelf, en je draagt je eigen heel persoonlijke DNA in je. Dat draag je over aan allerlei mensen die je tegenkomt, en voor wie je met je eigenheid en gaven iets betekent. Elk lid van de gemeente is zo een centrum van geestelijke zegen, en zo komen er steeds meer bij die de Heer dienen. Niet de kerk staat in het midden van het dorp en de dominee in het midden van de kerk, maar de gemeenschap van het geloof is polycentrisch, heeft net zoveel middelpunten als er mensen zijn.
2Tm2:2
 
3. DELEN
… met elkaar, in alles wat je elkaar kunt geven, omdat de drie-ene God Zelf het absolute centrum is en royaal geeft aan iedereen. Deze middelpunt zoekende kracht brengt je samen bij Hem, en je gaat je telkens opnieuw realiseren wat (en vooral: Wie!) het belangrijkste is. De liefde is de kracht die boven alles uitgaat. De gemeente wordt niet bijeengehouden door hekken, maar door de bron die de schapen (want we horen allemaal bij de Herder) trekt om te drinken, de heldere liefdebron. ‘Onze gemeenschap is met de Vader en met zijn Zoon’, zegt Johannes, de ‘oudste’, die alle kinderen van God daarheen dirigeert.
1Jh1:3v
 
4. BEWEGEN
… als de plaatselijke, functionerende commnity.
Dat is de kerk: niet een gebouw van stenen. Niet een organisatie. Niet een denominatie. En leider-zijn daarin is niet een status tegenover de gemeente, maar een functie van de gemeente. Hoe meer je naar de binnenste cirkel gaat, des te meer tref je geen stilstand aan, maar een toenemende beweging. Het leiderschap in een gemeente is een zoemende motor die zichzelf maar ook de hele omgeving in beweging zet. Misschien is het wel een soort reidans, waarbij iedereen kan aansluiten.
Ps87:7
 
5. ZENDEN
… zoals de Vader de Zoon gezonden heeft. Beweging is er niet voor de vrolijkheid en gezelligheid (een soort polonaise), maar is er opdat de gemeente naar buiten kan treden. De discipelen die langzamerhand zijn gaan worden als de Heer, vermenigvuldigen zich in een veelvoud van mensen, en delen in de liefde van God, om daardoor steeds meer bewogen te raken met de wereld om hen heen. En dat is ook de bedoeling: church is by definition missional. Een geloofgemeenschap die zich niet voegt in het grote plan van God, de zending van de Zoon en allen die bij Hem horen in de wereld - zoiets mag geen kerk of gemeente heten. ‘Zoals de Vader mij gezonden heeft, zend Ik ook jullie’
Jh20:21
 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief