Henk Medema
20
OCTOBER

Een gezonde[n] geloofsgemeenschap leiden

Bestaan er ook niet-gezonden kerken? Nee, die zijn er niet. En ongezonde kerken, heb je die wel? Helaas.

Alle kerken zijn, zoals we dat noemen ‘missional’: iedere christelijke geloofsgemeenschap is een stukje van de zending van Christus. Om precies te zijn: God de Vader is de Zender, de Zoon is de Gezondene, en wij horen bij Hem en worden met Hem mee gezonden. Met een latijns woord spreken we over de missio Dei, de zending van God. Meestal zeggen we: God heeft een zending voor zijn Kerk - dus ga d’r maar aan staan! Maar het is beter om te zeggen: God heeft een Kerk voor zijn zending. In het wereldwijde, universele zendingsproject dat God heeft, schakelt Hij met name zijn Kerk in.

Iedere christelijke geloofsgemeenschap - we hebben het dus nu niet over de kerk als gebouw of als organisatie - is niet alleen missionair (ze doet aan zending, of móet dat doen), maar is missional. Zending is haar karakter.

 

Zending: hoe dan? Ik voel me er verlegen bij. Deze week was ik gevraagd om met mensen van een andere geloofgemeenschap mee te denken. Uitdagend, zoiets! Maar in onze eigen gemeente voel ik me minstens zo verlegen; wij bakken er zelf ook niet zoveel van.

Hoe kun je een kerk leiden, als die constant geleid wordt door goddelijk Leiderschap? Dan hoef je toch niets meer te doen? Wat kan menselijke ‘governance’  (bestuurlijkheid) daar nog aan toevoegen?

De leiders in de gemeente móeten leiden, maar hoe gaat dat nu als ze er maar weinig mee op hebben, met die ‘missionaliteit’? Misschien zijn ze wel beter in pastoraat, of zijn ze begaafd in het onderwijs. Dan kun je ze nauwelijks kwalijk nemen als ze zich dáár dan maar op storten. Maar waar blijft dan die gezonde[n] gemeente?

In deze blog kom ik niet met complete antwoorden, maar al denkend en pratend en (vooral) luisterend kwam er iets omhoog uit twee voorbeelden van kerken. Dit: een aandachtige pendel tussen Woord en Geest.

In het centrum van de functionerende, plaatselijke kerk staat het Woord. De belangrijkste bediening is, denken en zeggen wij vaak, de bediening van het Woord. De dominee is Verbi Divini Minister, bedienaar van het goddelijke Woord. Heel goed. Maar zouden we middenin onze geloofsgemeenschappen juist niet ruimte moeten geven voor de Geest? Als we nu eens - zonder de bijbel te sluiten - met elkaar gaan delen in wat God in ons leven en in onze omgeving aan het doen is?  En wat dat ons door Gods Geest te zeggen heeft? De Kerk als centrum van profetische verhalen… het zou ons zómaar in beweging kunnen brengen, een pendelbeweging tussen Woord en Geest, en andersom.

En het mooie is dan ook dat iederéén iets mag delen: niet alleen een paar bijbelverzen voorlezen in de dienst, of zelf een lied voorstellen dat we met z’n allen zingen.

Het kwam, eerlijk gezegd, voort uit de vraag van een van de leiders uit een andere stad, die voorstelde zoiets als GELOOFinGESPREK (www.geloofingesprek.nl) te gaan doen onder een groep van voorgangers van diverse kerken. Tja! Waarom niet? Dat is nog eens wat anders als een kanselruil… Maar waarom zou je zoiets niet in je eigen kerk doen, dat moet toch ook kunnen? Nu hoef je alleen nog maar een aantal stoelen om een tafel heen te hebben. En luisterende harten, die heb je er natuurlijk wél graag bij, anders wordt het niks. Maar mét die geestelijke openheid voor elkaar móet dat toch mogelijk zijn? Ik blijf er wat over nadenken, maar daar kan het niet bij blijven. Denk ik.

 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief