Henk Medema
15
MAY

Een zevende punt, een vraag: hoe kun je als christenen eenheid bereiken?

Op de vrijdag na Hemelvaart stonden we weer met de beide benen op de grond, dankzij een gaaf en prikkelend artikel van Matthijs Vlaardingerbroek in het Nederlands Dagblad, over ‘Zes manieren om de eenheid te beleven’. Het was gaaf, want hij liet ons eerlijk in onze eigen ziel kijken: hoever zijn we met onze groei naar geestelijke eenheid? Prikkelend was het ook, want de hij eindigde met een boel vragen. Voor mij komen die vooral neer op dit zevende punt, op deze vraag: hoe kunnen geestelijke vaders hun kinderen opvoeden in de sfeer van geestelijke eenheid? Terecht merkt Matthijs op dat je per definitie niet boven je eigen niveau uit kunt kijken en denken. Maar hoe kun je mensen aan de grens brengen, vanwaar ze uitzicht krijgen op iets dat méér is?
Ik weet het ook niet zo goed. Toch: een paar overwegingen. Als ‘genieten’ een kenmerk is van geestelijk gerijpte leiders, ‘vaders’ en ‘moeders’ in Christus, hoe doe je dat dan zó dat de anderen daarin vanzelf worden meegetrokken?
 

1. Onbevangen ontvangen
Je begint maar bij jezelf: in welke fase van geestelijke groei ben je op dit moment? Wees eerst maar eens gewoon jezelf, ga met je gezicht naar God toe staan en ontvang. Onbevangen.
Een aardig voorbeeld stond op dezelfde bladzijde in de krant, over Joyce Meyer en haar prediking in Rotterdam onlangs. Je kunt het met haar gedeeltelijk of helemaal oneens zijn, zoals Miranda Klaver in haar commentaar (en ik denk dat daar veel in zit), maar waarom zou je niet tegelijk onbevangen de goedheid van de Heer in je hart laten binnenkomen? Je kunt vervolgens altijd alsnog van mening verschillen.
Leiders in de kerken zouden, lijkt me, als geestelijk volwassenen onbevangen in het leven moeten staan, niet zorgelijk om zich heen kijkend of niet hier en daar een stokje voor gestoken moet worden.
 
2. Verhalend delen
Als gemeenschap kunnen we alleen maar geleid worden tot een echt verlangen naar eenheid, als we naar elkaars verhalen gaan luisteren. Niet je eigen egoverhalen, maar de ecoverhalen waarin de ruimte van Gods huis (oikos=huis, daar komt ‘ecologie’ en ‘economie’ vandaan) wordt gedeeld. En dan de echte verhalen, waarin het ergens over gaat. Waarom gaan we niet aan tafel zitten om te ‘eten’ van elkaars meegebrachte, voedingsrijke verhalen over wat we met Jezus hebben meegemaakt? ‘Proef en geniet de goedheid van de Heer’ (Psalm 34). En ook elkaar vertellen wat de uitdagingen waren en zijn van de weg van discipelschap. Je kunt bijeen gaan zitten in een woonkamer, of een groepje vormen op Facebook – alles kan, alles mag, delen is vermenigvuldigen. We doen de ervaringen al op met zulke geloofsgesprekken, onder andere bij de Nationale Synode en bij het Nederlands Christelijk Forum, maar het kan nog veel laagdrempeliger.
Leiders in de kerken zouden zo’n cultuur moeten aanmoedigen, waarin je in elkaars geestelijke tuintjes kijkt, om alles te zien wat leeft en groeit en ons steeds weer boeit, en er samen mee aan het werk te gaan.
 
3. Empathisch leiden
In veel kerken en gemeenten heb ik een beetje naar binnen mogen kijken, en vooral natuurlijk in ‘mijn eigen’ gemeente. Het maakt me bezorgd hoeveel kerkleden consumenten zijn, en hoe weinig kerkleiders hen uit die passieve houding proberen los te maken, hen in denken en doen te activeren. De héle kerk is zending. Het leiderschap in de kerk mag niet beperkt zijn tot het organiseren van diensten, het maken van programma’s of het verzinnen van oplossingen voor problemen. We moeten als leiders juist naar anderen dit verlangen uitstralen naar eenheid, naar het Middelpunt van die eenheid, naar Jezus.
De geestelijke ‘vaders’ hebben leren te genieten van de eenheid in verscheidenheid. En nu moeten ze niet de ‘jongeren’ of de ‘kindertjes’ met een zweep uit de kerkbanken slaan. Wat ze moeten doen, is meebewegen in de ‘dans’ van de Drie-eenheid. Dat is wat de zogenaamde Cappadocische kerkvaders veronderstelden bij de Vader, de Zoon en de Geest. De Vader heeft de Zoon lief, de Zoon bemint de Vader; de Geest deelt de vreugde van deze liefdesgemeenschap; de drie-eenheid is constant actief in deze dynamische liefde.
In deze goddelijke gemeenschap willen we elkaar als Gods familie aanmoedigen om mee te doen. Dat is punt zeven, als antwoord na de vraag die door de zes vragen wordt opgeroepen - en er komt vast nog wel meer achteraan, zeker als we achter onze Heer aan willen gaan. Samen. En laat dat nu net volgende week, met Pinksteren, het thema zijn waar we ons met duizenden tegelijk mee bezig houden, op Opwekking. 

Laat hier een reactie achter



1 Reactie(s):

Wim Nusselder
01 jul 2015
'van ego- naar eco-verhalen' Fraai gevonden! Van "oikos" zijn niet alleen "ecologie" en "economie" afgeleid, maar ook "oecumene". Christus is aanwezig waar we in Zijn naam samenkomen. Juist wanneer we samenkomen als christenen vanuit verschillende kerken. De verdeeldheid van Zijn Kerk voorbij.

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief