Henk Medema
19
JUNE

Eenheid. Eenvoudig goud

Heb je nog toevallig wat goud op zolder liggen? Na de retraite van het Nederlands Christelijk Fourm [www.ncf.nu] keek ik, wat mailtjes afwikkelend, met een schuin oog naar een programma dat mijn vrouw volgde op televisie. Cash op zolder: van allerlei waardevolle spullen worden op zolder ontdekt, op een moment dat de eigenaar hard toe is aan een paar extra centen. Via een veiling wordt de boel aan de man of vrouw gebracht.
In de 24-uurs NCF-retraite, net achter de rug, hebben we iets dergelijks gedaan, realiseer ik me.
 

We waren niet met een enorm aantal, maar toch wel met een hele club. Van diverse pluimage, dat is zeker. Van baptist tot oud-katholiek, van pinksteren tot rooms-katholiek, van gereformeerde bonder tot Quaker, van Focolare-leden tot officier van het Leger des Heils, van vergadering van gelovigen tot Vineyard, van grijze dominees-met-emeritaat tot een enkele jonge theologie-studente - nog net geen Kretenzen en Arabieren, maar wel mannen en vrouwen, allerlei huidskleuren en talen, Nederlanders, nieuwe Nederlanders. Het onderwerp: de grote daden Gods. En er was zelfs niemand die ons ervan beschuldigde dat we teveel zoete wijn hadden gehad, of zo.
Een viering van eenheid die je niet hoefde te maken, maar die er gewoon blijkt te zijn, in de Heer, in de gemeenschap van de gelovigen. Ook, laten we eerlijk zijn: pijn om veel verdeeldheid die er nog was en zelfs nog is.
Aan het ontbijt vertelde een vriend mij hoe hij, een bepaalde oecumenische bijeenkomst bezoekend samen met een officier van het Leger des Heils, een strenge theoloog hoorde zeggen:  een kerk die geen sacramenten heeft, is geen kerk. Waarop hij onmiddellijk overeind sprong en zei: een kerk die geen soep uitdeelt aan de armen, is geen kerk.
 
We hebben al zo vaak en zo veel eenheid naar voren verschoven (na de Wederkomst) of naar boven (naar de hemel), terwijl we dan vaak op aarde en op dit moment de boel gewoon van alle kanten stuk lieten gaan.
 
Was het een huzarenstukje, in Elspeet? Iets heel ingewikkelds, waarbij je je adem moest inhouden en wat dan nóg nauwelijks lukte? Nee hoor. De kern bleek in de afgelopen dagen heel simpel te zijn: geloofsgesprekken. Gewoon in groepjes aan tafel. Je hart openen en vertellen hoe je Jezus gevonden hebt, of hoe je Hem bent kwijtgeraakt; hoe je Gods nabijheid hebt ervaren, of hoe Hij soms nergens leek te zijn. En dan elkaar aankijken, en je op God richten. Niks diepzinnig rationeel denken. Niks ingewikkelds. Simpel.
Waarom moet je daar nu voor naar Elspeet, en waarom zou het maar één keer per jaar kunnen, met nog geen vijftig mannen en vrouwen? Waarom zou je dit niet gewoon thuis kunnen beleven, met mensen uit je buurt, uit je kerk, uit vele andere kerken? Waarom zou het niet kunnen groeien?
Volgens mij kán het gewoon. Zijn er mensen die mee willen helpen dit goud van de stoffige zolder te halen?
 

Laat hier een reactie achter



2 Reactie(s):

Wim Nusselder
01 jul 2015
Ik mis de verwijzing naar www.nationalesynode.nl/geloofsgesprekken
robbert Perk
20 jun 2014
Mooie weergave van dit kostbare moment. Wat we samen deelden

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief