Henk Medema
17
FEBRUARY

Eenheid is het enige niet

Vanuit Helvoirt naar huis rijdend door het zonnige landschap, thuis en mijn vrouw begroetend, al gauw weer ondergedompeld in het vele werk, bleef me de hele tijd het verlangen van de vierentwintig uur in het klooster bij. ‘Wij kiezen voor eenheid’, dat was het motto. Verlangen naar eenheid, dat was de toon die de muziek zette. Een machtige mix van zo’n veertig prachtige mensen, deels oude vrienden, deels nieuwe en verfrissende contacten. Allemaal met een diep verlangen naar eenheid. Het gevoel was sterk dat die eenheid op een of andere manier binnen handbereik lag - en tóch weer niet. We waren op de goede weg, we waren er bijna, en toch voelden we ons op de een of andere manier onthand, verlegen, aarzelend. Lag er een weg voor ons die we op de kaart konden schetsen? Zouden er concrete dingen zijn die we konden doen? Daar zaten we over te praten: charismatisch en gereformeerde mensen, rooms- en oud-katholieken, baptisten en broeders van de ‘vergadering van gelovigen’, mannen en vrouwen, ouderen en jongeren. We zeiden een aantal dingen tegen elkaar. We zongen, we baden, grepen elkaars hand, namen weer afscheid. Gaat deze retraite ons ergens heen brengen? Er waren mooie momenten. En er waren ook best moeilijke ogenblikken, waarin de pijn voelbaar was; die ga ik hier niet met naam en toenaam aanduiden, omdat de verdrietige dingen juist in de beslotenheid van de broederschap en de vriendschap gedragen konden worden. Een verlangen, een visie, een plan? Zo concreet is het in Helvoirt nog niet geworden, en misschien kan of mag of hoeft dat ook niet. Aan het eind bleef het begin weer terugkomen in m’n hoofd en hart: we hadden ons samen gezet aan het lezen en bestuderen van Efeze 3 vers 14 tot 21. Christus in ons hart, Christus door ons heen de wereld in. Het leven van de Heer in ons, Christus in de kerk (NBV), in de gemeente (NBG), in de vergadering (Naardense Bijbel). Eenheid op zich kan onze visie niet zijn, naar binnen gericht - maar eenheid in Christus, naar buiten tredend, de wereld in. De oude klassieke woorden, nieuw getoonzet in Opwekking, bleven hangen: Be Thou my vision, o Lord of my heart… Wees mijn verlangen, o Heer van mijn hart, leer mij U kennen in vreugde en smart. Laat mijn gedachten op U zijn gericht; wakend of slapend, vervuld van uw licht.  

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief