Henk Medema
30
APRIL

Eerlijk: Amalia, Prinses van Oranje: de gaap. En het knikje.

Iedereen heeft waarschijnlijk zo z’n eigen herinneringen meegenomen aan 30 april 2013. Bij mij hadden ze allebei te maken met Amalia, de negenjarige Prinses van Oranje. Een gaap. En een knikje.

Er was natuurlijk véél meer te zien. En er was veel waar je stiekem naar uitkeek, en wat je toch niet zag. ‘Zo waarlijk helpe mij God almachtig’ te horen uit de mond van de nieuwe Koning, dat doet je wat. En dan (bijna) alle volksvertegenwoordigers ofwel diezelfde verwijzing naar God in de mond te horen nemen, ófwel te horen zeggen ‘dat beloof ik’ - dat maakte ons er opnieuw van bewust dat het toch heel wat anders is, of je nu iets gewoon ‘belooft’ danwel de hulp van de Almachtige inroept.

Alle christenen in Nederland blijven op zo’n dag alert op woorden die dicht bij Gods woorden komen, en als ze komen, koesteren we ze als kostbare schatten. Vandaag waren dat er niet zoveel, eerlijk gezegd.

Maar even eerlijk gezegd: mij gaf dat op een positieve manier te denken. Van al die volksvertegenwoordigers legde de één de belofte af, en de ander de eed, het liep dwars door de partijen heen. Noch de ene, noch de andere formulering bracht God dichterbij of hield Hem op een afstand. En als Beatrix of Willem Alexander explicietere woorden van God hadden gesproken, zou dat óók geen verschil hebben gemaakt. Bij dit gebeuren, zoals bij elk gebeuren in heel Nederland en in de hele wereld, was de Koning der Koningen aanwezig. God de Almachtige, die door geen partij, geen minister, geen prins, geen prinses, zelfs geen koning te annexeren is.

Terug naar de prinsesjes, die eruit zagen alsof ze zó uit The Sound of Music waren gelopen, en speciaal naar Amalia. Een gaap die ze niet kon onderdrukken. En een knikje, toen voorzitter Fred de Graaf (van de Eerste Kamer, maar nu van beide Kamers) haar even speciaal toesprak - je kunt je voorstellen dat haar ouders het van tevoren hadden gesuggereerd dat ze dat moest doen, en dus dééd ze dat. Maar die gaap: dat was eerlijk. Het wás soms saai voor een negenjarig meisje, en waarom dan doen alsof het niet zo was?

Eerlijk gezegd: vandaag waren er van die eerlijke momenten, goudeerlijk. Een nieuwe generatie heeft de troon van Nederland ingenomen. Zelfs het moment op het IJ, toen Willem Alexander zich onder het feestvierende volk mengde, was eerlijk, maar Amalia spande voor mij de kroon. Wie weet mag ze die later wel dragen.

 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief