Henk Medema
01
FEBRUARY

Gebrokenheid. Verdriet. Zegen: Corrie

Op deze plek blog ik over van alles wat me bezig houdt: kerk, theologie, boeken, maatschappij, politiek, en vooral wat me beweegt en raakt.
Vandaag is het even heel persoonlijk. Onze vriendin is gestorven. Corrie, vrouw van Eef - ze zijn al jarenlang samen onze vrienden, in goede en kwade dagen, samen gepraat, gedeeld, gewandeld, gefietst, gereisd, gelachen, gehuild, gebeden, elkaar (weer) moed ingepraat. Pas vierenzeventig. Alvleesklierkanker. Nee, niet wat je denkt als je in eigen omgeving zoiets hebt meegemaakt, in een snel proces, maanden, zelfs weken - ja, dat gebeurt, maar voor haar heeft het een paar jaar geduurd.
Verdriet, maar niet alleen tranen. Af en toe wel, maar meestal niet. Wel een gevoel van gebrokenheid van al het bestaande, net alsof nu ineens overal een barst in zit. There's a crack in everything, that's where the light comes in, zoals Leonard Cohen zong. Overal zit een barst in, maar daar valt het licht door naar binnen.

Meermalen hebben we aan Corrie gevraagd: zie je er tegenop om dood te gaan? Nee, antwoordde ze telkens, nee, want dan ga ik naar Jezus - maar wel tegen het traject ernaar toe, ik denk dat ik dat gewoon niet kan. Afscheid nemen van al m'n lieve kinderen en kleinkinderen - hoe moet dat? Hoe kan dat?
 
'Mijn dochter, geef mij je hart', staat er bovenaan de rouwbrief. Ze was nog maar zestien jaar oud toen er in een kerkdienst in Zwolle over deze tekst uit Spreuken werd gepreekt, en ze deed het: heel haar hebben en houden, wat ze was en had, gaf ze van harte over aan de Heer.
Was je daarbij, vroeg ik aan haar man, Eef, dezer dagen - en gaf jij toen ook je hart aan de Heer? Hij grijnsde: nee, er moest nog wat meer water door de IJssel vloeien. Maar bij hem gebeurde het ook.
Nu nemen we afscheid. Raar voelt dat, vreemd. Gebroken voelt het. En toch ook dankbaar, want afscheid van Corrie is meer dan alleen maar 'dag!' zeggen.
Op de laatste dag, vlak voordat ze heenging, heeft ze van al haar kinderen afscheid genomen, door ze heel persoonlijk de handen op te leggen en elk een speciale zegen mee te geven. Iemand die zo dicht bij je staat, en die op hetzelfde moment heel dicht bij de hemel is: als die je zegent, dat vergeet je nooit! Ze leek wel de aartsvader Jakob, 147 jaar oud (twee keer zo oud als zij!) - zo heeft deze aartsmoeder zichzelf, haar hart, weggegeven aan haar kinderen. Zoals ze haar hart, vierenzeventig jaar lang, aan iedereen schonk in haar omgeving, familie, buren, vrienden, geloofsgenoten. Zegen, om anderen tot zegen te zijn.
Het doet pijn. En toch voelt het dankbaar. Hoe doe je dat, met die mix? Ik laat dit stukje nog even aan mijn vrouw lezen, en zij weet het ook niet.
Op zondagmorgen, bij ons in de gemeente, sloten we af met deze zegenbede, van Hans Maat (Selah). https://www.youtube.com/watch?v=hR7W_iRV6Wk
Een bron van zegen: Corrie.

Laat hier een reactie achter



3 Reactie(s):

Christiaan
02 feb 2015
Mooi beschreven. Bevorderd tot heerlijkheid!
Ingrid Steenbeek
02 feb 2015
Wat mooi, ontroerend en bijzonder! Sterkte!!
helma
02 feb 2015
Mooi henk en dank voor je liefdevolle woorden

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief