Henk Medema
04
NOVEMBER

Hoopvol, grensverleggend

Vorige week was ik in Maastricht. Prachtige stad! Smalle steegjes, stijlvolle oude gebouwen, de brede Maas, en natuurlijk het Vrijthof, zelfs tegen het invallen van de winter nog een zomerse plaats. Prachtige mensen ook. Niet dat ik alle honderdtwintigduizend inwoners heb gesproken, maar een paar van hen wél, en in hen zag ik het licht van Jezus stralen. We zaten met een paar mensen in een cafétje in Wittevrouwenveld, zochten wat mensen in de wijk op - waaruit weer bleek dat een hond een prima evangelisatiemiddel is: als je ‘m uitlaat kom je nog eens met mensen in contact! - en hoorden wat Jezus voor hen betekende. We ondervroegen elkaar, droomden van een visie, zagen hoe de kerk haar eigen grenzen verlegd had en daarmee voortging, hoorden van moeilijke dingen en baden daarvoor. In Blauwdorp zagen we opnieuw hoe een laag-sociale wijk ook een laagdrempelige plek kan zijn voor het evangelie. Geduld, geloof, volharding, hoop. Een beetje onthutst over het mooie werk van de Heer reed ik aan het einde van de middag met m’n vrouw weer noordwaarts. Grensverleggend, zo heet ook het nieuwe boek van Matthijs Vlaardingerbroek, over hoe de kerk opnieuw missionair kan zijn. Een hoopvol woord: je bent híer, en je gaat dáárheen. Je wordt omringd door grenzen, maar daar neem je geen genoegen mee, die wil je verplaatsen, verleggen. En als wij daarvoor open staan, gaat Gods Geest aan het werk: om Jezus groot te maken en mensen dichtbij Hem te brengen. Hier. En daar. En ginds nóg een keer. Overal in ons land kom ik ze tegen, die experimenterende kleine gemeenschappen. In Deventer, Amsterdam, Leeuwarden, Maastricht, Assen, Apeldoorn. Total Church, Simple Church, NederlandZoekt, Bam-Boo, en nog veel meer. Overal verleggen ze de grenzen. Gaat het overal alleen maar goed? Nee hoor. Doen ze allemaal precies hetzelfde? Zeker niet. De plekken zijn verschillend, de identiteit is anders, de grenzen nooit congruent. Maar het is ontzettend hoopvol om te zien wat God doet. Deze week zaten we in Driebergen bij de Evangelische Alliantie het Ahawa-vasten (10-12 januari 2012) voor te bereiden, vanuit de boeken Ezra en Nehemia. Het is bij me gebleven, dat kernwoord in Nehemia 9 vers 32: ‘En nu, o God…’. Vreugdevol loofhuttenfeest vieren, anticiperen op het komende Koninkrijk. En óók: reflectie op een lange en vaak somber stemmende geschiedenis. En óók: een punt maken, vanaf nu, en vanuit God: een nieuw commitment voor de Heer. Hoopvol. Grensverleggend.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief