Henk Medema
22
APRIL

Hunkeren & hopen

Gordon zoekt God, ook al geloven veel christenen niet dat-ie écht op zoek is. Een 19-jarig hervormd meisje – zo vertelt TROUW vanmorgen – is niet tevreden met wat de PKN haar te bieden heeft, en merkt dat ze zelf extra zogenaamde psi-vermogens heeft, die ze onder andere via tarot-kaarten weet te activeren. Wat of wie zoekt ze nu eigenlijk, wat of wie zal ze vinden? Ga maar eens luisteren naar je buren, je collega’s, je familie: als je maar een beetje geduld hebt, duurt het niet lang of je merkt bij iedereen hetzelfde. Een verlangen. Waarnaar? Dat verschilt van mens tot mens, maar begin daar nu niet direct over te debatteren. Luisteren, luisteren! Niet eens zo erg diep onder de grond zul je merken dat het warm gaat worden. Mensen hunkeren en hopen, vaak niet eens wetend waarnaar of waarop. De meeste christenen zijn voorgeprogrammeerd met deze leerstelling: ongelovigen verlangen niet naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Ongelovigen zijn onverschilligen, denken we. Kom bij hen niet aan boord met geloof, of met hoop, of met Gods liefde. Ze drinken een biertje, zappen een tv-kanaaltje, mompelen binnensmonds misschien nog een onderdrukte vloek en gaan dan weer gauw verder. Met een hamer moeten we hun harde hart openbreken. Dat is echt niet waar. In zijn boek MORE READY THAN YOU REALISE: Evangelism as Dance in the Postmodern Matrix (2002) wijst Brian McLaren op het verlangen dat bij ieder mens leeft naar een wereld áchter de horizon. Zoals Paulus het in Romeinen 8 zegt, is het zelfs niet alleen maar het verlangen van veel (of zelfs alle) individuele mensen, maar van de schepping als geheel: ‘De schepping ziet er reikhalzend naar uit dat openbaar wordt wie Gods kinderen zijn (…) omdat ook de schepping zelf zal worden bevrijd uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en luister die Gods kinderen geschonken wordt. Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt’ (19-22). Waar verlangen mensen naar? Christus-gelovigen én anders-gelovigen? Beide categorieën hebben er nogal wat moeite mee te hunkeren naar een hiernamaals, een welverdiende of genadig ontvangen hemelse rust: zingen met engelenkoren, eindeloze zaligheid. Het is mooi om van de hel gered te zijn, denken veel christenen, en voor de rest zien we wel. Op de meeste plekken buiten het christendom wordt de hel überhaupt niet serieus genomen. Beide groepen mensen hebben wél een ander verlangen: een nieuwe schepping. Ze worden er vrijwel constant scherp mee geconfronteerd hoe het in de oude schepping is. Zuchten. Tranen. Dood. Rouw. Jammerklachten. Pijn. Moeite. Je voelt het letterlijk aan den lijve, maar je ziet ook constant mensen om je heen bij wie je dat in de ogen kunt lezen. Zelfs Las Vegas is – argumenteert C.S. Lewis – een bewijs dat de nieuwe hemel en aarde en het nieuwe Jeruzalem er zullen komen. Mensen knutselen het in elkaar van klatergoud, als het echte goud buiten hun bereik is. Maar het verlangen is er. Vandaag, temidden van alle drukke werkzaamheden, denk ik opnieuw: kunnen we daar geen gevoelige snaar raken? Zijn de verlorenen echt zó ver weg van het gevonden worden? Zijn de mensen van de wereld werkelijk zo’n eind van God verwijderd? Of ligt er alleen een dunne (maar stevige!) laag zonde over hun hart? Kunnen we daar niet doorheen prikken? Dat zou eeuwig zonde zijn…

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief