Henk Medema
25
AUGUST

J.K. Rowling, Casual Vacancy, Dreuzels, Dickens…

Is het écht aan te raden The Casual Vacancy van J.K. Rowling te lezen, of de Nederlandse editie EEN GOEDE RAAD? Dat hangt ervan af. In veel opzichten lijkt het boek niet op de Harry Potter delen, maar in één opzicht wel: je komt alleen waar je wezen wilt als je de auteur voor intelligent houdt, én zelf ook met intellectuele scherpte leest. Niets overslaan. Overal wat achter zoeken, zelfs al is het gezocht: er komt (bijna) altijd iets uit.

Maar de scherpte is wel heel anders. Bij Potter zijn de contrasten sterk. Staat Perkamentus aan de goede kant, of toch aan de verkeerde? En Sneep, die is toch verkeerd? nee, goed! nietwaar, toch verkeerd!

In het kleine dorpje Pagford evenwel is alles dreuzelig, en daarmee wordt (begint de lezer steeds meer te bevroeden) op een kleine locatie heel het Verenigd Koninkrijk gesymboliseerd. Op het kleinst mogelijke niveau wordt een verkiezingsstrijd gehouden, jaloerse en ontzettend onhandige strijd tussen minnaars en minnaressen bevochten, puberdriften uitgevierd, over brandende kwesties (migranten, drugs, echtscheiding, rijkdom, armoede, sociale zorg) gedebatteerd en aan ‘t eind weet je nog steeds niet waar het over gaat; er wordt gevloekt, gelogen en bedrogen, gevreeën en verkracht - sorry voor de omschrijving, maar het is niet anders. Een relatief klein gezelschap hoofdpersonen. een eenvoudig maar steeds ingewikkelder netwerk van levens, lijven en lijnen, beginnend met een begrafenis en eindigend met een dubbele begrafenis. Het is een miniatuur-wereld, nét niet echt Londen maar er niet ver vandaan, nét niet echte mensen maar er verhipt veel op lijkend. Eerst denk je: het is een impliciete sociale kritiek op de Britse maatschappij in al haar lijnen en samenhangen. Maar steeds meer vang je de signalen van psychologische inzichten, die helder en scherper worden naarmate het boek voortschrijdt. Het zijn allemaal een soort Midsummernight Murders: in een maar-al-te-gewone setting vinden de vreselijkste dingen plaats. Het is als in sommige boeken van Dickens - er zit meer in dan het plot, er wordt een landschap geschilderd waarin steeds meer kritiek ingebakken blijkt te zitten.

Dreuzels, Duffelings - maar er mist ook weer wat. Wat mij het meest trof, is het redderloze (meer dan reddeloze!) karakter van het hele landschap dat zich hier aan ons oog voordoet. Er bestaan hier en daar wat verkruimelde stukjes religie, een kale kerk en enige verdroogde spiritualiteit. Er zijn karakters die aan kracht winnen. Maar van niemand is redding te verwachten. Juist daarin wekt deze troosteloze dreuzelige wereld geen hoop, maar wel verlangen naar hoop. Misschien in volgende delen? Je weet het maar nooit bij Rowling.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief