Henk Medema
10
APRIL

Kerk: serieus en onbevangen koninkrijkje spelen

Gemeentestichting, kerkplanting: er gebeurt iets met de kerk! Bram Dingemanse en Martin de Jong geven in het ND van maandag 7 april een tussenstand, en spreken over het veelbelovende voorjaar van veel pioniersplekken, en de hoop op een mooie zomer. Ze zijn nuchter genoeg om er zelf kanttekeningen bij te plaatsen. Ik wil nog een radicaal diepere slag maken, en verwijs daarbij straks naar een symposium dat de Evangelische Alliantie a.s. vrijdagmiddag 11 april in Nijmegen organiseert.
 

Wat de PKN wil, in de woorden van Dingemanse en De Jong, is: de  kern van het kerk-zijn bewaren, maar de vormen veranderen. De concentratie op de kern geeft ruimte in de vorm. Zo is kerkplanting, zeggen de auteurs, een manier om bruggen te slaan, een bedding voor vernieuwing. Maar er zijn dan volgens hen wel dringend nieuwe modellen nodig voor financiering, en andere vormen van opleiding en organisatie, want anders zullen we veel projecten van gemeentestichting zien stranden.
 
Ik denk dat het ‘m dieper zit. De kerk DOET niet alleen aan missie (zending), de kerk IS zending, ze is Gods instrument; in zijn mensen zendt Hij Zichzelf in deze wereld. Je kunt je dat nauwelijks voorstellen als je blijft denken aan kerkgebouwen, geld en organisatie.
Nou, dan moeten we ons de kerk maar eens helemaal opnieuw proberen voor te stellen, zeggen Stephan Joubert, Nelus Niemandt en Alan Hirsch, drie theologen die momenteel ‘toevallig’ in Nederland zijn, en die vrijdagmiddag in Nijmegen zullen spreken op een symposium van de Evangelische Alliantie (‘The Local Church and its Passion for the Missio Dei’).
 
Gods verhaal begint bij de schepping, en zijn eerste manier van verschijnen is de rusteloze Geest, die broedt op de wateren (Genesis 1:2). We worden geconfronteerd met een God die heen en weer zwerft, die in- en uitgaat met zijn schepselen. En dan komt Jezus, de Zoon die lijkt op een randfiguur in slavenkleed, op zoek naar Gods verloren eigendommen. In deze beelden ziet dr. Stephan Joubert de wortels van de kerk van God.
Kan een ‘gevestigde’ kerk in deze veranderende tijd relevant worden voor haar context? Dat is de vraag die dr. Nelus Niemandt stelt. en hij zal vertellen van het voorbeeld van de Nederduits Gereformeerde Kerk in Zuid-Afrika, waarbij hijzelf nauw betrokken was. Maar een nieuwe taal en nieuwe kerkpolitiek is niet voldoende: er moet een ‘missionale spiritualiteit’ in de harten van de leiders ontstaan.
Tenslotte: kunnen wij ons het onvoorstelbare voorstellen, het ondenkbare bedenken? DIe vraag zal dr. Alan Hirsch stellen. Het helpt niet om de problemen van onze tijd op te lossen met een paradigma en een mentaliteit die uit een heel andere tijd komen.
 
Mag ik zelf een heel eenvoudige suggestie doen? ‘God zei: Laten wij mensen maken, die ons evenbeeld zijn’ (Genesis 1:26). In het beeld van de drie-ene God zijn wij hier op aarde gesteld. Waarom denken we ons niet in hoe het Koninkrijk Gods eruit zal gaan zien - om dan hevig te gaan verlangen naar die nieuwe wereld? Waarom gaan we niet onbevangen (zoals Jezus de kinderen zag doen op het marktpein) de mooiste, meest vreugdevolle, uitnodigende dingen doen die we maar kunnen bedenken? Kinderen denken niet aan geld, gebouwen of structuren. Een paar voorbeelden van zulke ‘creatieve’ spelletjes? De onganse rotzooi van de achterburen wegwerken met tien man, zwetend op een zaterdag - maar dat vinden we nog wel goed zolang we het zelf niet hoeven te doen. Maar ook: een weekend organiseren voor een aantal lesbische stellen van binnen én buiten de kerk, een voorbeeld waar de geboden en verboden wel geactiveerd zullen worden…
Soms, in onze dromen of bij een goed glas wijn, diep in de nacht, verlangen we er ook naar - maar doen het dan toch maar niet. Omdat het niet mág? Van wie niet? Van de kerk niet? Van onszelf niet? Alle geboden en verboden in de kerk moesten verboden worden. Niet eten en drinken (zoals Johannes), wél eten en drinken (zoals Jezus), het doet er niet toe: de wijsheid wordt in het gelijk gesteld door alles wat ze doet, zegt onze Heer in Mattheüs 11 vers 19.
Is christendom dan niet een weg van gehoorzaamheid? Ja. Maar niet de gehoorzaamheid aan de regels die wij voor elkaar bedenken. Dit is discipelschap: ‘koninkrijkje spelen’ op een heel serieuze manier, een ernstige én vrolijke ‘godsdienstoefening’. Dat we dat elkaar nauwelijks toestaan, verhindert ons in de buurt te komen van al die mensen die van de Koning nog geen weet hebben.
 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief