Henk Medema
07
SEPTEMBER

Kerkdienst en preek: geen loketten naar God

Op het hoofdredactioneel commentaar van Koert van Bekkum, over ‘het heilige’ in de kerkdienst, reageerde ik eerst alleen via twitter: ‘de kerkdienst bestaat niet’. Nu lees ik op zaterdagmorgen weer mijn gewaardeerde hoofdredactie, en hoor een pleidooi voor de preek; die is, zegt Peter Bergwerff, niet maar gewoon een toespraak. Eens! - De preek is veel meer, maar er is met dit betoog nog véél meer aan de hand. ‘De kerkdienst bestaat niet’, ‘de preek bestaat niet’: dat meent natuurlijk niemand serieus, want de facto bestaan ze wél, allebei. Maar theologisch? En als je het nog wat scherper zou stellen: waar vind ik de kerkdienst en de preek in de Bijbel? Nergens in de vorm waarin wij er in de loop van de eeuwen een plaats aan hebben gegeven. De kerkdienst en de preek zouden de kern van de kerk (de gemeente) zijn, er wordt een formeel hekje van kerkrechtelijke aard omheen geplaatst, en de perken eromheen worden netjes aangeharkt. Niks daarvan. De kern van de kerk is Christus, en ik heb het vermoeden dat onze hoofdredacteuren daarmee graag instemmen. Maar op welke manier is Hij de kern? Een van de eerste dingen die het Johannes-evangelie over Jezus meldt, is dat Hij de glorie van de Vader is. Het Woord is zichtbaar en tastbaar geworden: de luister, de sjechina. Hij openbaarde die heerlijkheid in een doodgewone, zelfs feestelijke situatie, midden in mensenlevens, op de bruiloft in Kana. En Hij maakt zeer krachtig een einde aan de loket-functie rondom de tempel. Let op: er was op zich niet zoveel mis mee, in theologisch opzicht leidde deze handel zelfs tot een praktijk die meer in overeenkomst was met de wetten van het Oude Verbond. Maar de Vader wilde zijn huis niet omgeven zien door loketjes. Sterker nog: de sjechina wás daar niet eens meer! De heerlijkheid was in de Zoon. Door zijn dood (‘breek deze tempel af!’) en opstanding zou de Kerk als het vernieuwde lichaam van Christus tevoorschijn komen (‘Hij sprak over de tempel van zijn lichaam’). De Zoon kwam namens de Vader naar buiten, in deze wereld. De vele zonen en dochters treden namens Hem naar buiten, in diezelfde wereld, door de Geest gevormd naar het beeld van Jezus. Onbevangen en vrijmoedig komen ze tevoorschijn, komen dicht bij de mensen, net als Hij. Barmhartigheid, vergeving, leven, aanraking, liefde: het heilige zélf. Dat is de kern van de kerk, het Lichaam van Christus. Alles wat je eromheen zet, zijn loketjes, muurtjes, hekjes, belemmeringen. Laten we het daar zo min mogelijk over hebben.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief