Henk Medema
05
APRIL

Mintijteer. Een recensie. En eigenlijk toch niet.

Of dit verhaal goed afloopt? - je kunt het niet zeggen als je het uit hebt. Zelfs niet of het wel goed begint. Er gaat iets totaal mis. ‘Volgens mij is God helemaal lief’, zegt Esther, vijf of zes jaar oud, tegen haar zusje Steffi (23). En dan, wat later, gaat hun vader dood. Nee, nog niet: er ligt een hele geloofsstrijd tussen de aankondiging van de kanker en de werkelijkheid van de dood. De kinderen gaan gedrieën op zolder bidden. Het hele gezin gaat zelfs bidden (59).  Het wonder gebeurt niet. De berg wordt niet opgenomen en in de zee geworpen. Het geloof helpt niks. Rood is alles in deel één. In deel twee is de wereld wit. En het derde deel is zwart als ebbenhout. Het is spiritueel, maar dat klinkt te mooi. Het is God, maar zelfs Hij niet - of toch wel? Het is het leven.

Kun je het leven zélf recenseren? Eigenlijk niet, en dus dit boek ook niet echt. In m’n blog op www.medema.nl citeer ik wat losse woorden en zinnen. Stel je er maar iets bij voor. En ga dan zélf lezen.

 

In MINTIJTEER kun je woorden lezen, en je kunt het leven lezen. Het leven is raar (zoals de titel van dit boek), schokkend, overdonderend. Is God er? Je zou zeggen: jawel, als je maar wilt geloven. ‘Als je tot deze berg zegt: wordt opgenomen en in de zee geworpen - dan gaat het gebeuren.’

Ja. En toch.

‘Het is over’ (156).

‘Vrij’ (159).

‘Echt helemaal niks’ (160).

‘IK!’ (165)

En dan (176) valt het woord ‘Mintijteer’ - en het is de totale ommekeer. Wat het betekent, waar het vandaan kwam, dat vertel ik niet, want dat zou ernstiger zijn dan een spoiler. ‘Toen was Mintijteer voorbij’ (178). Maar nee: ‘Mintijteer was een geschenk’ (182).

Wat volgt is een innerlijke beschrijving van spiritualiteit, die je toch maar niet zo mag noemen. Het is veel en veel dieper, het is echt, maar niet in woorden te vatten.

‘Heden is het heden van God’ (199).

In de laatste 25 bladzijden van het boek gaat het opnieuw mis. Leg het maar uit, ik doe het niet - maar dit is het laatste woord, de laatste zin, de laatste naam, die van haar broer. Johannes (dat betekent: de HEER is genadig). ‘Hij is weg.’

En dan: Mintijteer.

(Het klinkt allemaal nogal onduidelijk, en dat is het ook - als het maar duidelijk is dat je dit boek echt moet lezen.)

 

Mintijteer, Uitgeverij Van Wijnen, 2015 •  € 16,95

 

Laat hier een reactie achter



3 Reactie(s):

Harm
11 aug 2016
Wat een indrukwekkend boek! Tegenover de (rationele) reflecties over het leed/kwaad in de wereld van de filosofen plaatst een romanschrijfster in deze roman een ander beeld, direct gelieerd aan de directe ervaring met het leed en de verwerking daarvan. Ik had de beleving dat de literatuur hier dieper reikt zoals muziek weer verder gaat dan taal. Het eindbeeld is dat het geloof zich niet laat leiden/sturen. Dat durven erkennen is de hoeksteen.
Gerrit van Houwelingen
29 mei 2016
Pas in hfst.15 van deel 3 breekt het boek me. Ik vermoed dat de vader van Jan Siebelink ook een dergelijke aanraking van de Overzijde heeft ervaren.
Gerdien
06 mei 2016
Ik vind het een geweldig boek, dat mij zeer heeft aangesproken. Filosofisch, Vaak herkenbaar, origineel. Was er diep van onder de indruk.

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief