Henk Medema
16
DECEMBER

MS2.0

Dit is geen boekbeoordeling. Het is wél een boekbeschouwing. Het boek van Monique Samuel, ‘Dagboek van een zoekend christen’, is een diepere overdenking zeker waard. Eerst een gebeurtenis die me een half jaar geleden ter ore kwam: een jongen die als homo uit de kast was gekomen, leerling van een christelijke school. Dat was, begreep ik, op een goede manier besproken. Niet zo heel veel later vertelde deze jongeman op een moment in de groep dat hij met z’n vriend was gaan samenwonen. Spontaan applaus. Let wel, nog eens: dit was een christelijke opleiding. Wat geeft dit voor gevoel, als je dit hoort? Word je er boos van? Ben je er blij mee? Maakt het je verlegen? Was dat applaus goed? En zo nee, wat hadden die studenten dán moeten doen? Of als je er als docent bij was geweest, wat had je dan kunnen of moeten zeggen? Het leven kan je soms voor moeilijker opgaven stellen dan de slimste examinator zou kunnen bedenken. Wie weet hier een antwoord op? Dit illustreert onze verlegenheid met het post-moderne denken, óók die van mij. Vijftien jaar geleden - veel te vroeg dus - publiceerde ik een boek over dit onderwerp, onder de titel ‘Water, wijn en waarheid’. Wat ik daarin wilde opperen over een christelijk denken in een postmoderne tijd is dit: niet alleen maar een beetje water bij de wijn doen, zodat we wat vrijer kunnen denken en spreken over waarheid. Maar veel radicaler: een doorbreken van de kaders van een gesystematiseerd wereldbeeld. Dat zou een wonder zijn - een mirakel dat discipelen van de Heer tot evenveel verbazing stemt als destijds in Kana, en het leidt tot heerlijk heldere hemelwijn. Dan nu over Monique Samuel en haar boek. Uitgegeven door mijn zeer gewaardeerde vriend Paul Abspoel. Laat ik zeggen: chapeau, Paul! Je hebt veel meer lef dan ik. Als mens, en misschien ook wel als (s)preker, durf ik wel wat postmoderne deuren en vensters te openen, maar als uitgever merk ik toch dat ik het liefst binnen veilige muren blijf. Paul loopt graag een eindweegs samen op met jongere mensen die een stuk vrijmoediger denken dan baby-boomers op het christelijke erf. Vaak, vermoed ik, terwijl hij het niet in alles met hen eens is, maar dat hoeft dan ook niet. Het boekje van Monique heb ik gelezen als voorbereiding voor een radio-discussie in het programma DEZE WEEK. In ruim een kwartier radio kun je niet zoveel kwijt. Het ‘preuvement’ kan ik in deze blog iets meer voortzetten. Waarom smaakte de wijn van MS me nog niet echt? Omdat ze niet helder is, misschien? Het is heel moeilijk het voor honderd procent met haar eens te zijn, want ze is het gewoon vaak niet met zichzelf eens: ik lees veel inconsequenties (die ik hier niet ga uitwerken). Misschien omdat ze nog steeds zichzelf tegenover de tien geboden stelt, zoals ze dat deed in het Trouw-interview waarop haar boekje gebaseerd is. Misschien ook wel omdat ze een paar updates naar 2.0 heeft gemist (zoals Matthijs Driebergen in dezelfde krant oppert), maar dat hang van je definiëring van het christendom af - ik kan me wel heel wat voorstellen bij de negatieve ervaringen die Monique bij de evangelische variant daarvan heeft beleefd. Is het, denk ik, misschien haar radicale keuze voor de vrijheid om lesbienne te zijn? Voor sommige (misschien zelfs vele) christenen is dat gewoon het eind. Voor hen is homoseksualiteit hoogstens acceptabel in drooggekookte vorm, maar niet als er in welke vorm dan ook homoseksuele praktijk bij hoort. En zeker als het leidt tot overspel en echtscheiding: dan springen alle lichten op rood. Ik heb de sterke neiging om het met hen eens te zijn, maar ik houd me in. Want er is een diepere vraag te stellen: welke lijnen en grenzen en muren zou onze Heer in deze tijd beslist níet accepteren? What Would Jesus Deconstruct, WWJD (zoals John D. Caputto de vraag scherp stelt) - wat zou Hij ook weigeren goed te keuren als verdedigingslinies voor een orthodox christendom? In het beeld van Johannes 2: de wijn - maar dat was niet eens nodig, want de oude wijn was gewoon op. Deconstructie is nodig. En dat doet pijn. Maar het moet. En toch moet het ook voorzichtig gebeuren. De triomferende eureka-roep van Monique Samuel omdat ze nu de vrijheid heeft gevonden, is weer gebaseerd op een ethisch standpunt, weliswaar stevig in strijd met andere en vroegere standpunten, maar toch weer passend bij de oude wijn, het ‘moderne’ denken. De oude wijn is echt op. Je wordt er niet vrolijk van. Je kunt er zelfs geen druppel meer van drinken. Wie is er bang voor postmodernisme? - zoals J.K.A. Smith ons vraagt. Het antwoord is: wij allemaal, de één wat meer dan de ander, maar de meesten onder ons durven nauwelijks het gesprek aan met dit ingrijpend andere wereldbeeld (weinigen als Smith, Raschke, McLaren, Michener enzovoorts uitgezonderd). Waar we het van moeten hebben: een wonder van de Heer. Geloof dat alleen maar gericht is op Hem, en niet op onze eigen standpunten. Van mij mag Monique Samuel nóg wel eens een dagboek publiceren. Ik zal het er vast niet helemaal mee eens zijn, haar uitgever misschien eerst nog een beetje, maar zijzelf al gauw óók niet meer. Wie weet kunnen we van dagboek tot dagboek verder komen.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief