Henk Medema
16
MAY

Pleidooi voor nederige conversatie met de Schrift

Wat is een conversatie? Je ziet het voor je: een paar dames en heren op leeftijd, een kopje thee drinkend, de pink ietwat omhoog. Converserend.  Je ziet het voor je: een paar jongere of oudere intellectuelen, een kopje koffie in de hand. Debatterend. De krant stond er vanmorgen vol van.
Ooit wel eens iemand gezien die een conversatie had met een muziekscript? Nou ja. Nee dus, denk je. Maar nou ja, toch wél. Tenminste heb je het resultaat ervan gezien: een pianist, of hoboïst, of drummer, in de uitvoering van een stuk muziek, waar je ademloos naar luistert. Hij of zij heeft ermee geworsteld, geprobeerd het te begrijpen, te interpreteren, er op allerlei manieren een respons op te geven. En toen werd de uitvoering op CD gezet. Misschien heeft de uitgever trots op de cover laten zetten: ‘de ultieme uitvoering van…’ - hetgeen natuurlijk niet klopt. Maar wat hij bedoelde is dat dit een indrukwekkende muzikale prestatie was. In feite wekt zulke muziek bij musici het verlangen op om het nóg beter te doen.
 

Wat is een conversatie over de kerk? Een gesprek. Een discussie. Een debat waarin standpunten worden uitgewisseld. Hier sta ik, daar sta jij: kom maar op! Als je maar goed begrijpt dat ik bij m’n standpunt blijf. (En ik ga het nu niet hebben over de temperatuur tijdens zo’n conversatie…)
Wat is een conversatie met de Schrift? Niet ‘een standpunt’, want dat houdt simpel in: ik weet waar ik sta en waar jij móet staan.
Deze maand is in Vevey, Zwitserland, de veertigjarige herdenking van de Lausanne-beweging voor Wereldevangelisatie gevierd, begonnen in 1974 door Billy Graham met als motto: ‘Let the earth hear!’ Inderdaad: het gaat om het verlangen dat de hele wereld het evangelie zal horen. In de gesprekken tijdens die herdenking bleek dat we in het begin van de eenentwintigste eeuw zéker hetzelfde verlangen hebben, maar dat we ook moeten luisteren. Naar elkaar. Naar de mensenwereld om ons heen. Naar het Woord van God. En niet met het idee dat de conversatie eigenlijk al afgelopen is, en dat we het al wel weten. Een beetje nederigheid past ons. Een boel nederigheid.
 
Betekent nederigheid dan dat je maar niks meer zegt? Nee. Chris Wright zei het in Vevey: we ‘hebben’ een waarheid om te delen, een waarheid die gekend, vertrouwd en gezien kan worden.
Net ‘toevallig’ ben ik een boek aan het lezen over o.a. de Duitse filosoof Hans-Georg Gadamer (1900-2002), die in zijn ‘Truth and Method’ de metafoor van een conversatie gebruikte. En dat juist met het oog op de grote ‘teksten’ van onze beschaving, die ons vormen en richting geven, en waar we constant mee worstelen, terwijl we proberen ze steeds beter te begrijpen. Bijvoorbeeld, inderdaad, de Bijbel. Het getuigenis van Jezus: de geest van de profetie, de kern van de Godswoorden.
 
Standpunten uit de la halen is foute boel, en loopt uit op een steriele discussie. Met het Woord hebben we een conversatie aan te gaan, te worstelen. Daar zijn we nog NIET mee klaar, behalve als we de nieuwe wijn gewoon in oude zakken willen plempen, of de oude in nieuwe zakken. Dat Woord is NIET een verzameling van bewijsteksten die leidt tot standpunten over wat er wel of niet mag, bijvoorbeeld op de sabbat. Die Schriften gaan WEL over mensen en over levens die verloren kunnen gaan of gered kunnen worden.  (De bijbelkenners onder mijn lezers - velen! - zullen zich realiseren dat ik nu rond Lukas 5 en 6 zit te bladeren).
Het Woord van God is een verhaal, waarin wij ons meer en meer een ingang mogen verwerven, om ons daar met elkaar in thuis te voelen - in een spannende, maar ook respectvolle conversatie. Gedeelde, gezamenlijke, nederige strijd om ingangen te vinden in het Koninkrijk.
 

Laat hier een reactie achter



2 Reactie(s):

Anthony Ruijtenbeek
23 mei 2014
Kennelijk pakt íe geen lange reacties. ;) Dan maar een korte verwijzing: http://socrates58.blogspot.nl/2006/11/quick-ten-step-refutation-of-sola.html
Anthony Ruijtenbeek
23 mei 2014
Nederigheid kan ook vermomde hoogmoed worden als het gebruikt wordt om geen impopulaire maatschappelijke of kerkelijke standpunten te hoeven innemen. De Bijbel is inderdaad geen 'standpuntenboekje', het is eerder een grondwet. Afijn, hier ligt het werkeli

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief