Henk Medema
29
JANUARY

Robuuste kerk - institutionele of levende eenheid?

Het is gemakkelijk invoelbaar dat Klaas van der Kamp, de algemeen secretaris van de Raad van Kerken, met kromme tenen heeft zitten luisteren naar de Oecumene-lezing die prof. dr. James Kennedy op 21 januari daar gehouden heeft. En hij heeft helemaal gelijk dat hij het meningsverschil van dat moment publiekelijk neerlegt in deze krant, want het is belangrijk. We kunnen wel lekker vaag en vroom wegdromen over eenheid, maar waar hebben we het dan over? Een institutionele eenheid, waarin de kerken als zichtbare structuren dichterbij elkaar proberen te komen? Of een levens-eenheid, waarin christenen persoonlijk uit alle kerken en gemeenten naar buiten treden de wereld in? Of beide?

Laten we direct helder zeggen waar het niet over gaat: over de vraag of een kerk beide aspecten heeft, organisch én organisatorisch. Vanzelfsprekend moet die vraag positief beantwoord worden. Een beetje wijsgerige exercitie – die me op deze plek onnodig lijkt – maakt duidelijk dat die aspecten beiden aanwezig zijn, en elkaar niet hoeven te beconcurreren. Het zou een onzinnige ‘doperse’ gedachte zijn om ze tegen elkaar uit te spelen.

De vraag is echter waar het onze Heer om gaat, als Hij spreekt over eenheid. Is Hij wel echt geïnteresseerd in de institutionele kant van de eenheid? Natuurlijk is het best begrijpelijk dat Klaas van der Kamp hiervoor belangstelling heeft, want bij de Raad van Kerken gaat het daar toch vooral over, als ik het goed zie. Maar ik merk nergens dat Jezus Zich druk maakt over dat thema. In de evangeliën, de Handelingen, de Brieven of de Openbaring heb ik er nog nooit een letter over gelezen – of kan iemand me uit de droom helpen?

Net terwijl ik van deze discussie kennis neem, ben ik Een robuuste Kerk van Stanley Hauerwas aan het lezen. Dat is best een diepzinnig boek, ik ga niet proberen het hier helemaal samen te vatten. Maar waarin is de Kerk sterk, stevig, robuust? Die stevigheid zit ‘m niet in de belijdenisgeschriften, structuren, muren, gebouwen.

Aan een mystieke kerk hebben we niets, net zomin als aan een onzichtbare lamp. De structuren maken deel uit van de empirische werkelijkheid. Maar – zegt Hauerwas, en ik zeg AMEN! – het verhaal van Jezus is niet een verhaal dat alleen verteld wordt, het moet worden geleefd. De waarheid van God moet niet alleen worden geloofd (met alle bijbehorende discussies over de formuleringen van dat geloof) – het ‘aan de waarheid vasthouden’ in Efeze 4:15 is één woord, Grieks aletheuoo, de waarheid in je leven tot uitdrukking brengen. Hier gaat het om, zoals Hauerwas in een ander boek Bonhoeffer als voorbeeld nam: Performing the Faith. Dáárin ligt de kern van het geloof en de eenheid van het geloof.

Afgelopen maandag hebben we in Houten daarnaar, met zo’n kleine tweehonderd mensen, zitten te verlangen, luisterend naar de droom van Mark Stibbe, die in het Engelse St.-Andrews Chorleywood al gerealiseerd lijkt te worden: een kerk die handelt. Leeft. Gelooft. Liefheeft. Hoopt. Een rivier die vanuit Gods woning naar buiten stroomt, de wereld in. Als Nederland op zoek gaat naar God, dan zoekt het een kerk die Hem daarin representeert, doordat mensen in eenheid naar buiten treden.

 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief