Henk Medema
23
SEPTEMBER

Sheila, Geert, Mark: een onveilige wereld

Ooit gehoord van sheila-ism? Ik moet erkennen dat ik het ook even kwijt was, maar prof. dr. James Kennedy herinnerde ons eraan. In zijn referaat vorige week tijdens het Prinsjesdagontbijt citeerde hij Habits of the Heart van Robert Bellah, over Sheila, een jonge vrouw die in zichzelf gelooft. Of beter gezegd: ze gelooft in God, maar dan wel ‘op haar eigen persoonljke manier’. Op donderdagmiddag 22 september wandelde ik ‘toevallig’ even de publieke tribune van de Tweede Kamer in Den Haag binnen, groette een vriend en auteur, die daar ook ‘toevallig’ zat, en ging naast hem zitten. Je voelde onmiddellijk de spanning in de lucht. Juist had ‘de’ woordenwisseling tussen Geert Wilders en premier Mark Rutte plaatsgevonden: doe eens normaal, man! Het ging niet om de één of om de ander. En zelfs het respect voor de premier was, denk ik, niet het echte punt. Wat is er dán het beste woord om het gevoel te omschrijven dat daar in de zaal hing? Onveilig. In dezelfde week hoorde ik, niet voor het eerst, het verhaal aan van een echtscheiding, één van de zeer vele. De communicatie tussen de echtgenoten. De gevoelens van de kinderen, die dat meemaakten, die er iets mee moesten en er niets mee konden. De littekens, misschien wel blijvend. Vreselijk onveilig. En iedere dag kijken we weer angstig naar de beurskoersen. Is Griekenland al failliet? Vallen er nog meer bedrijven om? Hoe zal het met onze pensioenen verder gaan? En bij al deze bange zorgen weten we dit wel zeker: áls de grote klap komt, zal iedereen gewoon voor z’n eigen hachjel vechten. Op onze eigen manier geloven wij allemaal in de mammon. En we voelen ons met al die andere (net als wij: hebzuchtige en angstige) mensen om ons heen heel erg onveilig. We zijn vergeten dat we bij elkaar horen. We geloven nog wel, maar dan net zoals Sheila: we geloven allemaal op onze eigen manier, en hoeveel, en hoe zwak of sterk, en wat, dat moet je ons niet vragen. Het gruwelijke, onveilige individualisme maakt de wereld onveilig. De wereld zoals de apostel Johannes die beschrijft, waarin Gods tegenstander de baas speelt. Haat. Dood. Duisternis. Zonde. De community van God wordt in dezelfde Brief daarmee gecontrasteerd. Liefde. Leven. Licht. Gerechtigheid. Wat niet betekent dat er niets meer kan gebeuren, maar wel dat er vergeving is, verzoening, vrede, royaal uitgedeeld door God aan zijn kinderen, en door hen weer even royaal aan de talloze mensen om hen heen. Zó moeten wij als mensen samen Gods werkelijkheid uitstralen. Ik weet nog steeds niet zo goed hoe het moet, maar ik ben er deze week weer ontzettend naar gaan verlangen.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief