Henk Medema
11
JUNE

Spannend: luisteren en leren met TEAR in Oeganda

Een man/vrouw of vijftien, een week op pad met TEAR midden in Oeganda. Acht dagen. Waarin je, begin ik te vermoeden, geen bal te vertellen hebt over je eigen schema - iets wat ik nou juist zo graag wél doe en wat ik in m’n zesenzestigjarige levenspatroon heb gestampt. Maak je borst maar nat. Dat ik niet elk moment op wifi kan rekenen, is best wel dramatisch, maar niet ernstig: ik heb een week lang alle doorgaande dagelijke bijbelteksten alvast uit het Hebreeuws vertaald, en via Twuffer gaan ze er vast wel uitkomen. Wat echt spannend is: ik ga iets leren. Luisteren, dat is de uitdaging. Sjema, Israel! In de praktijk ontdekken wat ik al een aantal jaren ben gaan vermoeden, en dat beter gaan begrijpen - hoe ‘werkt’ integral mission?

 

In Kaapstad, tijdens het derde Lausanne-congres voor wereld-evangelisatie (2010), heb ik geleerd wat ‘integral mission’ is, en hoe in het kader van de zending het woord ‘holistisch’ moet worden gespeld en begrepen. De oude Zuidamerikaanse theologen Samuel Escobar en René Padilla werden daar op het podium gehesen en legden het nog eens helder en krachtig uit, maar de hele conferentie gonsde ervan. Zending, kris kras door de hele wereld, geven én ontvangen, spreken én luisteren - lehren UND lernen, zeiden de Duitstaligen. Zending als Gods missie, niet als een kerkelijke activiteit in het westen, met collectes overeind gehouden. In mijn boek TOTAAL CHRISTENDOM (2011) heb ik er meer over gezegd dan nu mogelijk is.

Het oude beeld was wat we toen noemden het zendingsveld. Als kind dacht ik dat het een soort weiland was, met een hek eromheen, heel groot natuurlijk. Daar moesten ‘inboorlingen’ wonen, en die kenden de Heere niet, werd ons gezegd. Ze moesten Jezus aannemen als Heiland en Heer (wat trouwens inderdaad ook echt bij het evangelie hoort - laat daar geen misverstand over bestaan!) en dan zouden ze ook in de hemel komen. Ik heb er zelfs nog een beeld bij dat zo’n zendeling in een draagstoel zat, gedragen door ‘inboorlingen’ dwars door oerwoudpaadjes. Tja. Zo was het beeld van de zending, dichtbij of veraf. Per geloofsgemeenschap kon dat ook verschillen; sommige denominaties of plaatselijke kerken lopen zich in het zweet, anderen voelen zich niet zozeer geroepen, hoogstens om een duit in het collectezakje doen.

Dat is toch best wel behoorlijk verwrongen. Elk stukje van Gods Kerk deelt in Gods missie. Zoals de drieëenheid, Vader, Zoon en Geest, als totaal betrokken was in de zending van de Zoon. Jezus Zelf was het evangelie. En nu Hij in de hemel is, mag je zeggen: de Christus. Of ook: de Kerk is zélf het evangelie. Ze brengt niet het evangelie mee als een ‘iets’ dat buiten haar staat, maar ze gaat midden in het leven staan, waar alle ellende is: pijn, zonde, corruptie, oorlog, honger, dood en verderf. De Kerk is één, maar is niet monolithisch, niet van graniet. Elk partje en deeltje is weer verschillend, ieder mens is me er ééntje. Iedere plaatselijke kerk is zendend én ontvangend, op elke plek weer anders.

Hoe dat zal blijken te werken? Ik ben razend nieuwsgierig. Misschien kunnen we er iets mee in onze lage landen…

In de komende week hoop ik je op de hoogte te houden via deze blogspot. Via Twitter en FaceBook word je erop geattendeerd.

 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief