Henk Medema
06
AUGUST

Terrence Malick, Tree Of Life - A Review [Dutch]

Bijna twee jaar geleden voor het eerst gezien, en dan nog eens en weer opnieuw: Tree of Life, een intrigerende film van Terrence Malick. Een volheid en veelheid van beelden, metaforen, symbolen, als in Lord of the Rings (maar lang niet met dezelfde vaart: met traagheid en diepte), zozeer dat ik ook na twee keer de film gezien te hebben nog niet weet waar ik moet beginnen en eindigen. Is deze film ‘een gebed… een wonderlijke naieve film over ons verlangen God om verantwoordling te vragen’, zoals Willem Jan Otten zei in De Groene Amsterdammer http://bit.ly/oThS65 ? Een film die zo traag verloopt dat er steevast een aantal bezoekers de zaal voortijdig verlaat, maar die je hart zo in beweging zet dat je ‘m nóg eens wilt zien. Deze film zindert van verlangen en vragen. De hele wereld, het hele leven, in een nutshell - en God is zoek. Nee, toch niet, niet God is zoek: de inzet aan het begin van de film is de tekst uit Job, waarin God Zich met donderend geweld tot de kleine mens richt: WAAR WAS JE, TOEN IK DE AARDE GRONDVESTTE?

Of is God toch wél zoek? Als je zoon of je broer zo maar meedogenloos uit het leven wordt gerukt? Of een jongetje dat door z’n vader hoog naar de bewolkte hemel verwezen wordt, achter de boomtoppen: daar is God, jongen! Wat zie je van God in een vader die zich niet opent voor zijn vrouw en zijn zonen, die zich ‘meneer’ laat noemen? Wat heb je aan hem in onbegrijpelijke preken en mooi orgelspel? Hoe moet je Hem vinden in de Kaïn-en-Abel-achtige relatie van twee broers? Waar is Hij, in een wereld waar zich telkens weer onverwachte en afschuwelijke dingen voordoen? (‘Kan dat iedereen overkomen?’ vraagt de zoon aan zijn moeder.) Waar is God in een wereld waarin je elkaar niet kunt vertrouwen? Hoe kun je hem terugvinden in je eigen hart, als je voortdurend jezelf tegenkomt: I hate what I do, fluistert de jongen, en wij denken aan Romeinen zeven. De ongenoemde boom in de hele film: de boom van de kennis van goed en kwaad.

En toch ís er iets van God Zelf. Een boom waarin (net als in het grasveld van de tuin) nauwelijks een sprankje leven meer zit, maar waarin je wel kunt klimmen, spelen, léven. Er is genade, zichtbaar gemaakt in de manier waarop de moeder een plek in het leven van haar man en haar jongens heeft. (Dat de hedendaagse wereld letterlijk niet meer weet wat genade is, blijkt uit de vertaling in de ondertiteling: ‘gratie’…) En is er tóch een deur, waardoor je een wereld met een open hemel kunt betreden? Wás die deur er - zoals de terugblikkende filmbeelden suggereren - ook al in het huis waar ze woonden, een deur waar ze gewoon nooit doorheen zijn gestapt? Het kruis van Golgotha is er niet, hoogstens een enkele crucifix. Maar de muziek speelt Agnus Dei qui tollit peccata mundi - het Lam van God dat de zonde der wereld wegneemt.

Een wonderlijke wereld, vragen en vragen oproepend. Kijk. En dan nog eens.

 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief