Henk Medema
25
AUGUST

Tree of Life: een film vol vragen

Een volheid en veelheid van beelden, metaforen, symbolen, als in Lord of the Rings (maar lang niet met dezelfde vaart: met traagheid en diepte), zozeer dat ik ook na twee keer de film gezien te hebben nog niet weet waar ik moet beginnen en eindigen. Is deze film van Terence Malick ‘een gebed… een wonderlijke naieve film over ons verlangen God om verantwoording te vragen’, zoals Willem Jan Otten zei in De Groene Amsterdammer http://bit.ly/oThS65 ? Een film die zo traag verloopt dat er steevast een aantal bezoekers de zaal voortijdig verlaat, maar die je hart zo in beweging zet dat je ‘m nóg eens wilt zien. Deze film zindert van verlangen en vragen. De hele wereld, het hele leven, in een nutshell - en God is zoek. Nee, toch niet, niet God is zoek: de inzet aan het begin van de film is de tekst uit Job, waarin God Zich met donderend geweld tot de kleine mens richt: WAAR WAS JE, TOEN IK DE AARDE GRONDVESTTE? Of is God toch wél zoek? Als je zoon of je broer zo maar meedogenloos uit het leven wordt gerukt? Of een jongetje dat door z’n vader hoog naar de bewolkte hemel verwezen wordt, achter de boomtoppen: daar is God, jongen! Wat zie je van God in een vader die zich niet opent voor zijn vrouw en zijn zonen, die zich ‘meneer’ laat noemen? Wat heb je aan hem in onbegrijpelijke preken en mooi orgelspel? Hoe moet je Hem vinden in de Kaïn-en-Abel-achtige relatie van twee broers? Waar is Hij, in een wereld waar zich telkens weer onverwachte en afschuwelijke dingen voordoen? (‘Kan dat iedereen overkomen?’ vraagt de zoon aan zijn moeder.) Waar is God in een wereld waarin je elkaar niet kunt vertrouwen. Hoe kun je hem terugvinden in je eigen hart, als je voortdurend jezelf tegenkomt: I hate what I do, fluistert de jongen, en wij denken aan Romeinen zeven. De ongenoemde boom in de hele film: de boom van de kennis van goed en kwaad. En toch ís er iets van God Zelf. Een boom waarin (net als in het grasveld van de tuin) nauwelijks een spranje leven meer zit, maar waarin je wel kunt klimmen, spelen, léven. Er is genade, zichtbaar gemaakt in de manier waarop de moeder een plek in het leven van haar man en haar jongens heeft. (Dat de hedendaagse wereld letterlijk niet meer weet wat genade is, blijkt uit de vertaling in de ondertiteling: ‘gratie’…) En is er tóch een deur, waardoor je een wereld met een open hemel kunt betreden? Wás die deur er - zoals de terugblikkende filmbeelden suggereren - ook al in het huis waar ze woonden, een deur waar ze gewoon nooit doorheen zijn gestapt? Het kruis van Golgotha is er niet, hoogstens een enkele crucifix. Maar de muziek speelt Agnus Dei qui tollit peccata mundi - het Lam van God dat de zonde der wereld wegneemt. Een wonderlijke wereld, vragen en vragen oproepend. Aan een echte recensie ben ik nog niet toe. Ik moet nog maar eens gaan kijken.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

12
september
Ik houd mezelf JHWH voor, voortdurend’ (Psalm16:8) ‘Waak over mij, God!’ (Psalm 16:1)   Soms (vaak, misschien wel altijd) weet

Lees verder >>

01
september
interTXT   U6   Vijfentwintig kilometer boven NImes vind je zonder problemen het plaatsje Uzes. Wij zijn daar wel eens

Lees verder >>

23
july
Zou het niet prachtig zijn als er zo’n tempel was, net als bij Ezechiël, waaruit een rivier stroom die leven

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief