Henk Medema
28
FEBRUARY

Vast wél

Vastentijd: morgen gaat-ie beginnen. Sinds ik besef  dat ik (weliswaar niet rooms-, maar toch wel degelijk) katholiek ben, doe ik daar serieus iets mee. Veertig dagen, lang niet zonder te eten (écht niet!), maar toch wel met een zekere discipline. Hoe moet ik dat nou uitleggen? Een Zuidafrikaanse vriend hielp me vanmorgen door - in een heel ander verband - de beroemde Amerikaanse dichteres Mary Oliver (geboren 1935) te citeren uit haar gedicht The Grasshopper [The Summer Day], waarvan het tweede stuk luidt:

I don't know exactly what a prayer is. / I do know how to pay attention, how to fall down

into the grass, how to kneel down in the grass,

how to be idle and blessed, how to stroll through the fields,

which is what I have been doing all day.

Tell me, what else should I have done? / Doesn't everything die at last, and too soon?

Tell me, what is it you plan to do / with your one wild and precious life?

 

Dit is het punt. Leven: je weet niet precies hoe je het moet doen, en toch is het donders belangrijk. Daarom ga je er af en toe, zeg 40 dagen per jaar, nog eens extra mee oefenen. Je bent net zo kwetsbaar en kort van leven als een sprinkhaan, en je laat de vraag tot je komen: ‘Tell me, what is it you plan to do / with your one wild and precious life?’

Vijftig is het nieuwe dertig, zei koning Willem Alexander deze week in Lech, toen journalisten hem vroegen of dat nog wel ging, skieën op zijn leeftijd - hij wordt over twee maanden 50. Een goeie! Maar of het ook zal blijken zo te zijn, dat weten we nog niet, niemand van ons, de koning zelfs niet.

We gaan op weg om aan het slot van die veertig dagen aan te komen bij het sterven en de opstanding van Jezus. Toch is vasten volgens mij niet een voorbereiding daarop, en zeker niet het behalen van punten die in de hemel genoteerd worden, maar concentratie op hemel en aarde. Op de Heer Zelf, de verbinding tussen hemel en aarde, de jakobsladder. Vasten is zoals de sprinkhaan in dit gedicht: leren niks te doen en gezegend te worden. Wat moet je doen, laat Mary Oliver de sprinkhaan vragen, want alles sterft ten slotte, toch? En eigenlijk te snel. Wat wil je met dat éne wilde en kostbare leven dat je hebt gekregen?

Vasten is een intensieve training: leren iets te zijn in plaats van een boel te doen. Veertig dagen, tot aan de pasen. Leren opstaan (zoals de organisatie TEAR haar vastenboekje noemde, uitkomen bij de opstanding van Christus. Onderweg zelfs opstandig te worden omdat je er nog niet bént, en dat aan duizendeneen dingen merkt in deze kapotte wereld temidden van miljoenen mensen die eraan stuk gaan. En die opstandigheid laat je dan toch weer echt niet toe om niets te doen. Je gaat er iets mee doen. Vast wel.


 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief