Henk Medema
24
FEBRUARY

Verkiezing! Onhaasting. Ontzorging. Onthitting.

Verkiezingen op 9 juni: een pleidooi voor een ander discours in de christelijke gemeenschap, die immers een 'contrasterende gemeenschap' (James Kennedy) moet zijn.

Verkiezingen op 9 juni! Uiteraard eerst nog de gemeenteraadverkiezingen, 3 maart. Hoe gaan we daar als christenen in staan? Als CU-stemmer, CDA-aanhanger, SGP-kiezer? Of misschien wel aanhakend bij een andere partij waar je wat mee hebt? De politieke partijen zien ons als electoraat: mensen van wie de stemmen tellen. Wij zien onszelf als mensen die belangen hebben, en we geven die stemmen aan degenen die ons de meest aantrekkelijke oplossingen voor onze (of andermans) problemen in het vooruitzicht stellen. Bij het begin van de te verwachten felle verkiezingsstrijd zou ik de heel belangrijke vraag willen stellen naar het discours van de christelijke gemeenschap. Juist nu, juist als christenen zouden we moeten bedenken dat we niet alleen maar electoraat zijn, volk-met-stemmen. We zouden – om de term van James Kennedy te lenen (in zijn recente boek ‘Stad op een berg’) – een contrasterende gemeenschap, een ‘counter-culture’ moeten zijn. Ik noem drie sleutelwoorden, alle drie neologismen, maar dat moet de lezer me maar even vergeven. Onthaasting. Ontzorging. Onthitting.

Onthaasting

Het dringen rond acute probleemoplossingen heeft Balkenende IV de kop gekost. Het moest allemaal zo nodig. Er werd hevig aangedrongen op snelle beslissingen, eerst vóór het einde van de maand, toen zelfs vóór het einde van de dag. Zestien uur in der Trèves-zaal betekenden het einde van het kabinet. Nu dreigt een herhaling van die ene vrijdag, in de meer dan honderd dagen tot aan de verkiezingen. Gaan we allemaal roepen wat wij het belangrijkste vinden, dringen om vooraan te komen, anderen zo mogelijk opzij proberen te duwen? Elkaar overschreeuwen? Het gesprek vanuit de christelijke gemeenschap moet anders: meer geduld, meer vrede, meer liefde, zelfs meer blijdschap (en minder verbetenheid…). Vrucht van de Geest, jazeker: Galaten 5 vers 22 enz. Groeit vanzelf!

Ontzorging

Wij, burgers en potentiële kiezers, zijn bezorgd. Het politieke landschap rondziende zoeken wij steun en hoop bij de partijen en de leiders daarvan. Maar juist als christenen zouden we toch een andere taal met elkaar moeten spreken: een taal van hoop. We zouden de hemel moeten afspeuren voor lichtpuntjes. Wij weten immers dat er méér is dan dit ondermaanse? Dat we de prioriteiten niet bij ónze respectieve zorgpunten moeten leggen, maar bij het Koninkrijk van God, daar heeft de Koning toch heldere taal over gesproken? Mattheüs 6 vers 33, bijvoorbeeld.

Onthitting

Het debat zal in de komende tijd best wel eens fel kunnen worden, en daar hoeven we ook niet voor aan de kant te gaan. Maar van christenen zou je een voorbeeldfunctie verwachten in de manier waarop wij er met elkaar en met anderen over spreken: niet doordat tegenstellingen verdoezelt worden of moeilijke vragen onder de mat geveegd worden, maar wel door niet op de man te spelen. Wrijving brengt hitte voort, dat weten we inmiddels wel. Wat hebben we in ons politieke discours nodig? Als ik een nieuw Hollands woord mag uitproberen, dat iedereen probleemloos zal begrijpen: onthitting.

Voortdurend veranderende gemeenschap

In zijn boek The Continuing Conversion of the Church (Eerdmans, Grand Rapids 2000) heeft Darrell L. Guder benadrukt dat de Kerk per definitie een voortdurend veranderende gemeenschap is. Dus niet een organisatie die in principe rechtdoor gaat, en haar koers af en toe corrigeert door rechts- of linksaf te slaan; nee: verandering is de diepste kern van de christelijke Kerk. Dat heeft te maken met de openbaring van God Zelf, van Jezus Zelf. God bleef niet waar Hij was. Onze Heer daalde af van zijn troon, werd een slaaf, vernederde zich nog meer, tot aan het kruis: de diepst denkbare verandering. Zoals Hij Zich openbaarde, zo moet zijn Lichaam, de Kerk, functioneren. Er is een Duits spreekwoord: ‘Vertrauen ist gut, Kontrolle ist besser’. Onze politieke standpunten en opinies zijn een controle-instrument, waarmee wij anderen willen beheersen maar dat vaak ongemerkt onszélf beheerst. In de christelijke gemeenschap zou een ander discours moeten plaatsvinden: niet dat van botsende betogen, maar dat van open, veranderende mensen. Een enorme uitdaging in de vóór ons liggende verkiezingstijd.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief