Henk Medema
09
FEBRUARY

Wij kiezen voor eenheid

Een vijftig, zestig christenen waren bijeen in bezinningscentrum Emmaüs in Helvoirt, voor de derde keer, om iets te zoeken wat er is, maar wat er soms ook helemaal niet is: eenheid onder gelovigen. Het was een soort geestelijke oefening, een spirituale elfstendentocht, want er was nog een lange weg te gaan. Maar we gingen die weg gezamenlijk. Er waren allerlei soorten katholieken, gereformeerden, evangelischen, charismatischen, protestanten. Mannen (de meesten) en vrouwen. Blank (de meesten) en zwart. Ouderen (de meesten) en jongeren. Kerkleiders (velen), mensen uit de politiek, de zorg, christelijke organisaties. Het was net als bij de vorige en de voor-vorige retraite: met hartelijke openheid elkaar ontmoeten, kennis maken, naar elkaar luisten, naar Gods Woord luisteren. Er was lofprijzing en gebed. De Naam boven alle namen was op onze lippen, maar ook - in een ‘conversatiegebed’ - de namen van tientallen mensen, organisaties, landen en wat niet meer, die wij voor de Troon in herinnering brachten, opdat de Almachtige zou doen wat Hij alleen vermag. Er was een ‘biechtspiegel’ - en als je niet weet wat dat is: een lijst van veel voorkomende zonden, een checklist waarmee je je leven kunt vergelijken, en in dit geval het leven van je kerk of gemeente. Vierentwintig uur later namen we weer afscheid van elkaar, startten onze auto’s en verlieten het bezinningscentrum. Bezonnen, en ons nog verder bezinnend. De eenheid hadden we een beetje ervaren, en die smaakte naar meer. De pijn hadden we gevoeld, en die blijft ons bij. Het is niet zo simpel dat je gewoon maar ‘kiest’ voor eenheid. Ergens achter in m’n hoofd en diep in mijn hart bleef Psalm 42 hangen: een verlangen naar God, zoals een hinde smacht naar stromend water. Terugkijkend naar het verleden, en écht wel ‘met weemoed vervuld’ (vs5) als je bedenkt hoeveel catastrofes er in en met onze kerken en gemeenten gebeurd zijn. Toch ook: nú de eerlijke confrontatie zoekend, jezelf ernstig toesprekend: ‘Wat ben je bedroefd, mijn ziel, en onrustig in mij?’ (vs6a). En hopend uitzien naar wat God kan doen in de toekomst: ‘Vestig je hoop op God, eens zal ik Hem weer loven!’ (vs6b). Thuisgekomen hoorden we dat de elfstedentocht niet doorging. Nou ja. Maar vriezen of dooien, we blijven gaan voor de eenheid.

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief