Henk Medema
11
SEPTEMBER

Yousssef, Samir, Hoessein: drie hoopzoekers op donderdagavond

Je mag ook wel eens wat terug doen, als je in allerlei landen in het Midden-Oosten gastvrijheid genoten hebt. Dat is niet niks, het is veel meer dan wat wij ons bij een maaltijd voorstellen. Eet, eet! Als je je bord leeg eet, komt de gastheer of gastvrouw het al gauw weer vullen: faddal, faddal! (‘ga je gang’ in het Arabisch, maar met veel meer aandrang). Rijst, groenten, vlees, fruit, zoetigheden, enzovoorts. Nu konden we dan eens wat terugdoen aan de drie gasten die we vanuit de Americahal mee konden nemen naar ons huis, net aan de andere kant van het park waar ik bijna elke dag m'n rondjes hardloop. Mijn vrouw kan geweldig koken, dus met die koeskoes kwam het vanzelfsprekend helemaal goed.
 

Drie jonge kerels (32, 24 en 22 jaar oud) zaten donderdagavond bij ons aan tafel. Aardige jongens. Hoessein had een beetje erg veel bravour over z'n Engelse taalvaardigheid, Samir was er terecht bescheidener over, Youssef kon er bijna niks van (de namen zijn even gefingeerd), en mijn vrouw en ik komen in 't Arabisch ook niet verder dan een paar woordjes. Het downloaden van de GoogleTranslate app lukte niet. Zo werd het met een beetje Engels, niet weinig koeskoes en veel handen en voeten heel gezellig. Voordat ze weer naar de Americahal terug gingen, liet ik ze nog wat van Apeldoorn zien. Sightseeing. Dat doe je met buitenlanders, ja, natuurlijk. Maar al tijdens al die gezelligheid kwam het donkere besef naar boven: deze jongens zijn geen toeristen. Ze zijn heel ver van hun familie. Sommige familieleden zijn dood. Tussen de vier en zes weken lang zijn ze temidden van duizenden anderen onde erbarmelijke omstandigheden door Turkije, Griekenland, Macdonië, Servië, Hongarije, Oostenrijk, Duitsland getrokken. Twee van hen waren studenten aan gerenommeerde universiteiten, de derde was zonder werk, zover we begrepen. Gelukzoekers? Niks ervan. Hoopzoekers, omdat ze daar geen greintje meer van hadden.
Wat was het ook weer op diezelfde donderdag? De Internationale Dag ter Voorkoming van Zelfmoord, realiseer ik me ineens. Joost Zwagerman, nog een dag eerder. Meer gezichten, meer namen. Mensen die geen enkele hoop meer hadden, en het allerlaatste deden wat een mens kan doen.
Youssef. Samir. Hoessein - of hoe ze echt heten; dat vertel ik niet, want dit is geen veilige wereld. Heel gezellig, die avond. Maar serieus als de dood.
Geloof, hoop, en een boel liefde: dat is wat ál die vluchtelingen nodig hebben. Ik hoop dat we iets voor ze kunnen betekenen, zoals Jezus dat bedoelde.
 

Laat hier een reactie achter



0 Reactie(s):

Recente artikelen

14
october
Koning Willem Alexander komt óók, op 31 oktober 2017, in de Domkerk in Utrecht, en ik mag er met honderden

Lees verder >>

08
october
Geloof in iets dat groter is dan wat jezelf bent. ‘Goedertierenheid’ noemt NRC-columnist Bas Heijne dat, ‘bevlogenheid’ mag het van

Lees verder >>

30
september
VEILIG, HEILIG, ENIG   ‘De HEER is mijn licht, mijn heil, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief