Henk Medema

Geloof in gesprek: EEN! #nationalesynode @geloofingesprek

De Grote Kerk in Dordrecht is een koude plek als het geen zomer meer is. Maar zaterdag

5 november 2016 gaat een warme belevenis plaatsvinden: de viering van de Nationale Synode. Er komen veel mensen, van allerlei kerkelijke achtergrond, en als ze na afloop hun auto (of fiets, of het openbaar vervoer) opzoeken, komen ze zéker niet van een koude kermis thuis. In deze blog gaat het specifiek over de geloofsgesprekken. De start van dit nationale interactieve fenomeen vindt óók plaats op diezelfde dag - zie www.geloofingesprek.nl waar meer informatie staat, en ook een kaartje te vinden is met locaties.
 

Het geloofsgesprek hangt samen met de toenadering tussen kerken, maar het is méér - misschien ook ook minder, want, zou je zeggen, is een kerk niet getalsmatig groter dan een paar gelovigen? Maar toch ook méér, want de kern zit ‘m in de mensen zelf, in de manier waarop ze de relatie met de Heer en met elkaar beleven. We schuiven aan in een groepje gewone gelovigen, met een gespreksleider, en we vertellen aan elkaar hoe het gaat met het geloof, met God, met Jezus, met de heilige Geest. En soms hoe het niet gaat, en zelfs hoe we zouden verlangen dat het zal gaan. We komen van verschillende geloofsgemeenschappen, maar dat hindert niet; in feite is het juist een extra zegen om op die manier naar elkaar te luisteren

De oecumene van het hart is niet genoeg, er moet communicabele, tastbare eenheid komen, zegt Gerrit de Fijter. Dat gaat gebeuren. Het begint wél bij je hart, bij de kern van je zijn.

Van welke kerk hou je het meest? Van je eigen kerk natuurlijk, daarom bid je daarvoor, en je wilt graag dat het er erg goed gaat met je broeders en zusters, dat ze zegen ontvangen. Ja, maar weten we wel zeker dat we góed bidden, als we aan het bidden zijn om een ‘zegen’ over onze kerk? Moeten we in die hoek het verlangen zoeken van onze Heer? De kern van de kerk is dat ze niet maar ‘een’ lichaam is, maar op het concrete, plaatselijke niveau is ze het lichaam van Christus. Wat een kerk moet doen, is niet een landelijke denominatie van Christenen zijn, maar een locale manifestatie van Christus. Een stad in een stad, zoals het nieuwe Jeruzalem dat zal zijn, Gods luisterrijke heerlijkheid op aarde. Zo sta je als gelovigen, leden van het Lichaam, midden in het koninkrijk van God. We horen bij elkaar als christenen en hebben elkaar nodig, maar we mogen ook iets betekenen voor de wereld om ons heen.

EEN is niet voldoende, het is maar een begin. En als het niet verder gaat met de vermenigvuldiging van discipelschap, blijft het daarbij. De elf discipelen die van Jezus in Galilea de Grote Opdracht kregen, kregen (met nog één erbij) korte tijd later de vervulling met de heilige Geest. En wat er tóen gebeurde - reken maar uit: 11 x 11 en dan nóg eens en nóg eens, enzovoorts, daar is zelfs Dordrecht niks bij…

Het moet om Christus gaan, dat is alles, en niet alleen wat Christus voor ons is, of wat wij voor Hem zijn, maar vooral wat Hij door ons heen  is. Let’s go for it!

 

Recente artikelen

15
may
Waren we er allemaal? Nee, zelfs niet allen die op deze zaterdag uitgenodigd waren. En dan: niet zozeer een verhaal

Lees verder >>

06
may
Vrijheid is prachtig. Eén dag in het jaar bedenken we dat. Niet alle vrijheid, niet voor iedereen, want dat krijgen

Lees verder >>

23
april
  Thuisviering van het avondmaal is mooi en goed, schreef Wim de Bruin in de Theologenblog in het Nederlands Dagblad

Lees verder >>

Bekijk het blogarchief